Αποστάγματα Ψυχής Στάζουν οι ώρες αργά σαν κερί που λιώνει στη σιωπή, κι εγώ μαζεύω τις σταγόνες να φτιάξω μια αλήθεια.
Σε κάθε βλέμμα που έφυγε, σε κάθε λέξη που δεν ειπώθηκε, άφησα λίγο φως και λίγο σκοτάδι μαζί.
Η ψυχή δεν φωνάζει— στάζει. Γίνεται ανάσα βαριά και μνήμη που επιμένει.
Κι ό,τι απέμεινε από μένα δεν είναι παρά μικρά αποστάγματα: μια αγάπη που άντεξε, ένας πόνος που έμαθε να σωπαίνει, κι ένα όνειρο που ακόμα επιμένει να ανθίζει μέσα στα ραγίσματα.
