Ο κ. Δημήτρης Κουρέτας, κατά την ορκωμοσία του το 2010, δήλωσε ρητά ότι δεν πιστεύει σε καμία θρησκεία ή ότι ανήκει σε θρησκεία που δεν επιτρέπει όρκο, επιλέγοντας τον πολιτικό όρκο «στην τιμή και τη συνείδησή του».
Απολύτως σεβαστό. Θεσμικά κατοχυρωμένο. Καμία απολύτως ένσταση.
Όμως, το 2023 ο ίδιος άνθρωπος επέλεξε τον θρησκευτικό όρκο. Και σήμερα εμφανίζεται να συμμετέχει και να προβάλλει δημόσια θρησκευτικές τελετές, και να επενδύει επικοινωνιακά σε μια εικόνα ευλάβειας.
Η αντίφαση δεν είναι απλώς εμφανής. Είναι πολιτικά εκκωφαντική.
Το 2010: «συνείδηση».
Το 2023: «πίστη».
Σήμερα: δημόσια επίδειξη θρησκευτικότητας.
Αυτό δεν είναι προσωπική διαδρομή. Είναι προσαρμογή.
Δύο όρκοι, δύο πρόσωπα, μία αλήθεια Και όταν ένας αιρετός αλλάζει ακόμη και τον τρόπο που ορκίζεται – δηλαδή τον τρόπο με τον οποίο δηλώνει δημόσια τις αξίες του – τότε δεν έχουμε απλώς μια αντίφαση.
Έχουμε πρόβλημα αξιοπιστίας.
Και όταν η αξιοπιστία καταρρέει, τότε το ερώτημα γίνεται αμείλικτο:
Πότε λέει αλήθεια και πότε λέει ψέματα;
Γιατί και στις δύο περιπτώσεις, δεν μπορεί να ισχύουν όλα μαζί.
Και όταν η αλήθεια γίνεται “επιλογή”, τότε αυτό δεν είναι πολιτική στάση.
Είναι πολιτική εξαπάτηση.
