Τις ημέρες αυτές, που ολόκληρος ο Δ. Πύλης υποδέχθηκε επισκέπτες και δημότες για τη μεγάλη γιορτή της Χριστιανοσύνης, η εικόνα που εξέπεμψε ένας από τους πιο ζωτικούς χώρους της περιοχής, το νεόδμητο Δημοτικό Στάδιο(στο Παλ/ηρο), αλλά και ολόκληρος ο Δήμος, αποτέλεσε «κόλαφο» για τη δημόσια αισθητική και την τοπική αυτοδιοίκηση.
Αντί για ένα στολίδι αθλητισμού και πολιτισμού, οι πολίτες αντίκρισαν ένα τοπίο εγκατάλειψης που παραπέμπει σε εικόνες παρακμής.
Είναι πραγματικά ανήκουστο για ένα έργο τέτοιας σημασίας και κόστους: ο εξωτερικός χώρος του σταδίου έχει πνιγεί στα χόρτα, τα οποία ξεπερνούν σε ύψος τα δύο μέτρα, μετατρέποντας την πρόσβαση σε επικίνδυνη αποστολή.
Το δε εσωτερικό του αγωνιστικού χώρου προσβάλλει κάθε έννοια συντήρησης δημόσιας περιουσίας, με το γκαζόν να αγγίζει το μισό μέτρο. Η εικόνα αυτή δεν είναι απλώς μια αισθητική αστοχία. Είναι η τρανταχτή απόδειξη της παταγώδους αποτυχίας της Δημοτικής Αρχής, να διαχειριστεί τα στοιχειώδη.
Μόνη και αποκλειστικά υπεύθυνη είναι η σημερινή διοίκηση της κουρασμένης και απελπισμένης παράταξης «ΜΑΡΑΒΑ».
Η αδιαφορία της δεν είναι πλέον υποψία, αλλά βεβαιότητα. Αποκαλύπτεται το πραγματικό πρόσωπο μιας εξουσίας που δείχνει να έχει γυρίσει την πλάτη στις ανάγκες της νεολαίας και όλων των δημοτών της περιοχής μας.
Όταν ένας Δήμος αδυνατεί να κουρέψει το γρασίδι σε ένα νεόδμητο στάδιο, πώς μπορεί να ισχυρίζεται ότι οραματίζεται το μέλλον του τόπου;
Πίσω όμως από την προφανή αμέλεια, εγείρονται σοβαρά ερωτήματα για τη σκοπιμότητα τής μη παράδοσης του έργου προς χρήση. Είναι πλέον κοινή πεποίθηση ότι η Δημοτική Αρχή κρατά το στάδιο «ερμητικά κλειστό» και απαξιωμένο, προκειμένου να το επιστρατεύσει ως επικοινωνιακό «πυροτέχνημα» την κατάλληλη στιγμή.
Η επιλογή να καθυστερεί η απόδοση του σταδίου στους πολίτες, ώστε να παρουσιαστεί ως «επίτευγμα» της τελευταίας στιγμής κατά την προεκλογική περίοδο, συνιστά μια παλαιοκομματική πρακτική με υπογραφή «Μαράβα», που υποτιμά τη νοημοσύνη των δημοτών.
Η δημόσια περιουσία δεν είναι ιδιοκτησία κανενός για να εργαλειοποιείται κατά το δοκούν.
Αφορμή για την παρέμβασή μου αυτή, συν τοις άλλοις, υπήρξε και η δημόσια ομολογία αδυναμίας, του κ. Μαράβα σε ραδιοφωνική εκπομπή, να διαχειριστεί την κοπή των αγριόχορτων —ένα από τα πλέον βασικά και στοιχειώδη καθήκοντα της τοπικής αυτοδιοίκησης—η οποία δεν αποτελεί «ειλικρίνεια», αλλά διοικητική συνθηκολόγηση.
Όταν η ίδια η δημοτική Αρχή υψώνει λευκή σημαία απέναντι στην καθημερινότητα, ακυρώνει την ίδια την ουσία της εντολής που έλαβε από τους πολίτες. Η μετακύλιση σε αστάθμητους παράγοντες, με την προσδοκία να «δικαιολογήσουν» την ανεπάρκεια λόγω έλλειψης πόρων ή προσωπικού, συνιστά πολιτικό κυνισμό. Οι πολίτες δεν πληρώνουν δημοτικά τέλη για να ακούνε δικαιολογίες, αλλά για να απολαμβάνουν ασφαλείς και καθαρούς δημόσιους χώρους.
Μια τέτοια στάση προδίδει έλλειψη προγραμματισμού και διεκδικητικότητας. Η παραδοχή της αποτυχίας, χωρίς ταυτόχρονη παραίτηση ή κατάθεση ενός έκτακτου σχεδίου δράσης, μετατρέπει τη δημόσια διοίκηση σε έναν παθητικό παρατηρητή της παρακμής της πόλης.
Ο Δ. Πύλης δικαιούται μια Δημοτική Αρχή που σέβεται τους πόρους των πολιτών και τις υποδομές του τόπου 365 ημέρες τον χρόνο, και όχι μόνο μπροστά στις κάλπες.
Η σημερινή θλιβερή εικόνα του Σταδίου είναι ο καθρέφτης μιας διοίκησης που έχει χάσει την επαφή με την πραγματικότητα!!!
Ας μην αυταπατάται η δημοτική Αρχή: οι επικοινωνιακές «φωτοβολίδες» και το εορταστικό κλίμα έχουν ημερομηνία λήξης.
Κύριε Δήμαρχε, «δεν θα είναι κάθε μέρα Πάσχα» για να απολαμβάνετε την ασυλία της αντιπολίτευσης.
Η περίοδος της ευγένειας τελείωσε και τώρα η πραγματικότητα των ανεκπλήρωτων υποσχέσεων απαιτεί σκληρές απαντήσεις, χωρίς το περιτύλιγμα της σκοπιμότητας.
Με εκτίμηση,
ΕΦΗ ΜΠΛΑΤΖΩΝΗ
ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΠΥΛΗΣ
«ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ»
