Γράφει η Ιωάννα Χαρμπέα
Δεν είναι η πρώτη φορά που μια ανθρώπινη ζωή χάνεται μέσα σε καθυστερήσεις, αστοχίες και αλυσίδα λαθών. Η υπόθεση της Μυρτώς στο Αργοστόλι έρχεται να προστεθεί σε μια λίστα περιστατικών που αφήνουν πίσω τους όχι μόνο θλίψη, αλλά και ένα επίμονο «γιατί».
Γιατί δεν υπήρξε άμεση ανταπόκριση;
Γιατί υποτιμήθηκε —αν όντως υποτιμήθηκε— η σοβαρότητα της κατάστασης;
Γιατί, τελικά, μια γυναίκα φέρεται να έμεινε αβοήθητη τη στιγμή που το σύστημα όφειλε να λειτουργήσει;
Οι πρώτες πληροφορίες κάνουν λόγο για καθυστερήσεις και κακούς χειρισμούς. Αν αυτά επιβεβαιωθούν, τότε δεν πρόκειται για ένα μεμονωμένο λάθος, αλλά για μια επικίνδυνη αλληλουχία παραλείψεων. Και σε τέτοιες περιπτώσεις, η ευθύνη δεν είναι ποτέ μονοδιάστατη.
Σε νησιωτικές περιοχές όπως η Κεφαλονιά, τα προβλήματα είναι γνωστά: υποστελέχωση, ελλείψεις σε μέσα, εξουθενωμένο προσωπικό. Όμως αυτά, όσο πραγματικά κι αν είναι, δεν μπορούν να λειτουργούν ως άλλοθι. Γιατί την κρίσιμη στιγμή, ο πολίτης δεν ζητά εξηγήσεις — ζητά βοήθεια.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το πιο ανησυχητικό στοιχείο: η σταδιακή κανονικοποίηση της δυσλειτουργίας. Όταν οι καθυστερήσεις βαφτίζονται «αναπόφευκτες» και τα λάθη «ανθρώπινα», τότε το σύστημα παύει να διορθώνεται. Απλώς συνεχίζει.
Είναι, λοιπόν, «σημεία των καιρών»;
Ίσως. Με την έννοια ότι τέτοια περιστατικά αποκαλύπτουν μια βαθύτερη κρίση: όχι μόνο στις υποδομές, αλλά και στη νοοτροπία. Στην ανοχή απέναντι στο ανεπαρκές. Στην έλλειψη λογοδοσίας. Στην ευκολία με την οποία το «θα μπορούσε να είχε σωθεί» μετατρέπεται σε μια ακόμα είδηση που θα ξεχαστεί.
Όμως δεν θα έπρεπε.
Η υπόθεση της Μυρτώς δεν είναι απλώς μια τραγωδία. Είναι ένα τεστ για το αν υπάρχει ακόμη η βούληση να αλλάξει κάτι ουσιαστικό. Αν θα αναζητηθούν πραγματικές ευθύνες. Αν θα διορθωθούν διαδικασίες. Αν θα ενισχυθούν υπηρεσίες.
Ή αν, για άλλη μια φορά, θα αρκεστούμε σε διαπιστώσεις και σιωπή.
Γιατί στο τέλος, το πιο σκληρό συμπέρασμα δεν είναι ότι έγιναν λάθη.
Είναι ότι ίσως αυτά τα λάθη τα έχουμε πλέον συνηθίσει.
Ας ευχηθούμε να είναι η τελευταία φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Οι ευχές αρκούν; Κατηγορηματικά όχι δεν επαρκούν οι ευχές όλων μας αλλά χρειάζονται πράξεις, θεσμοθέτηση, έγκαιρη παρέμβαση, πλήρη ενημέρωση και φυσικά ενίσχυση των οικογενειακών δεσμών γιατί η οικογένεια σήμερα πλήττεται από παντού.
Η ανθρώπινη ζωή πρέπει να είναι αγαθό σεβασμού και ένα από τα πρώτα πράγματα που μαθαίνουν οι γονείς στο παιδί τους.
