Η «Κραυγή» του Πατρός Δημητρίου: Όταν ένας άνεργος εθελοντής σώζει την αξιοπρέπεια της Πύλης από την αδιαφορία των «υπευθύνων…»
Είναι πραγματικά συγκινητική η κραυγή αγωνίας του π. Κατσαρού και αποτυπώνει μια βαθιά αλήθεια: η ατομική φιλοτιμία συχνά καλύπτει τα κενά της κρατικής ή συλλογικής αδιαφορίας.
Ο Αναστάσιος Δημόπουλος, μέσα από αυτή την πράξη, δεν καθάρισε μόνο ένα μνημείο, αλλά υπενθύμισε σε όλους την αξία του σεβασμού προς την ιστορία και τους προγόνους μας.
Το ερώτημα που θέτει ο π.Κατσαρός, «Ένας Τάσος φέρνει την Άνοιξη;», είναι καίριο. Αν και η παροιμία λέει το αντίθετο, στην περίπτωση του εθελοντισμού, ένας άνθρωπος αρκεί για να δώσει το παράδειγμα και να “ξεβολέψει” τις συνειδήσεις των υπολοίπων.
Η κίνηση ενός ανέργου συμπολίτη μας, που προσφέρει από το υστέρημα του χρόνου και των δυνάμεών του χωρίς αντάλλαγμα, αποτελεί το πιο ηχηρό μάθημα αξιοπρέπειας.
Τέτοιες πρωτοβουλίες αξίζουν να αναδεικνύονται, όχι μόνο για να πάρει ο Τάσος το «μπράβο» που δικαιούται, αλλά για να γίνει η δράση του έμπνευση για την επόμενη ημέρα στην Πύλη.
Ακολουθεί αυτούσια η ανάρτηση του Αρχιερατικού Επιτρόπου Πύλης π. Δημητρίου Κατσαρού…
Ένας Τάσος απέναντι στην αδιαφορία δεκαετιών
ή Ένας Τάσος φέρνει την Άνοιξη ;
Τάσο σ ευχαριστώ !
Τόσα χρόνια — ίσως και δεκαετίες — το Μνημείο Πεσόντων και Ηρώων της Πύλης ήταν παρατημένο.
Ξεχασμένο.
Βρώμικο.
Κανείς δεν νοιάστηκε.
Κανείς δεν συγκινήθηκε.
Κανείς “αρμόδιος” δεν έκανε το αυτονόητο.
Το κενοτάφιο των Ηρώων μας.
Των προγόνων μας.
Των πεσόντων υπέρ πίστεως, βωμών και εστιών…
αφέθηκε στη φθορά και την εγκατάλειψη.
Και έρχεται ένας άνθρωπος — μόνος του.
Χωρίς εντολές.
Χωρίς χρήματα.
Χωρίς “θέση”.
Ένας άνεργος.
Χωρίς εισόδημα.
Ο Τάσος όλων μας — ο Αναστάσιος Δημόπουλος.
Και κάνει αυτό που δεν έκαναν όλοι οι “υπεύθυνοι” μαζί:
Σηκώνει τα μανίκια και καθαρίζει.
Δίνει ξανά αξιοπρέπεια στο μνημείο.
Σβήνει τη ντροπή δεκαετιών.
Ένας άνθρωπος.
Μόνος.
Και οι άλλοι;
Θα βρεθεί έστω ένας να του πει ένα απλό ΜΠΡΑΒΟ;
Θα βρεθεί κάποιος να αναγνωρίσει την αξία του;
Ή θα συνεχίσουμε να αγνοούμε αυτούς που πραγματικά προσφέρουν;
Γιατί άνθρωποι σαν τον Τάσο δεν περισσεύουν.
Είναι αυτοί που κρατούν ακόμα αυτόν τον τόπο όρθιο…. εθελοντικά .
Μπράβο Τάσο.
Σε ευχαριστούμε.
Και ναι — είμαι περήφανος που σε γνωρίζω και είμαι φίλος σου.
