Όταν οι άνθρωποι της υπαίθρου λένε ότι ξεκουράζονται, εννοούν ότι δουλεύουν, ενώ τα ζώα βοσκούν γύρω τους και η φύση συνεχίζει με τον δικό της ρυθμό…
Μέσα σε αυτή τη σιωπηλή ροή, οι σκέψεις τρέχουν γρήγορα, οι φωνές του κόσμου γύρω μπερδεύονται, και κάθε μέρα η κτηνοτροφία δείχνει ότι δεν είναι μόνο δουλειά.
Είναι ζωή. Είναι ευθύνη. Είναι αγώνας για τα ζώα, για την παραγωγή, για την υπαίθρο.
Μέσα στον θόρυβο του κόσμου, ακούω κάποιες λέξεις, κάποιες φράσεις… όπως:
“Μα καλά… Αυτός δεν ξέρει… Είναι δυνατόν να συμβεί σ’ αυτόν; Πώς το έπαθε; Γιατί; Φταίει ο τάδε; Εγώ είμαι καλύτερη; Και ποιος είσαι εσύ; Τι νομίζεις ότι είσαι; Καλά να πάθει… εγώ ευτυχώς…”
Φράσεις που ακούω… φράσεις που λέγονται…
Στοπ. Επιτέλους.
Αναρωτιέμαι… Σκέφτομαι… Προβληματίζομαι…
Και προτείνω:
Χρειάζεται ευθύνη, γνώση, εκπαίδευση και τήρηση κανόνων.
Χρειάζεται ενότητα, συνεργασία και δράση σε κάθε στάδιο της κτηνοτροφίας.
Καλύτερα να προλάβω παρά να θεραπεύσω.
Η πρόληψη και η σωστή διαχείριση σώζουν ζωές, προστατεύουν την παραγωγή και κρατούν τη ζωική μας κτηνοτροφία δυνατή.
Οι προτάσεις μου ως γυναίκα της υπαίθρου και της κτηνοτροφίας:
●Ενίσχυση της εκπαίδευσης των παραγωγών και σύγχρονες μέθοδοι διαχείρισης ζώων
●Συνεργασία και ενότητα μεταξύ Παραγωγών, Συνεταιρισμών Πολιτείας,Κτηνιάτρων και τοπικών φορέων για κοινές λύσεις.
●Αυστηρή τήρηση κανόνων βιοασφάλειας σε κάθε στάδιο, από τη βόσκηση μέχρι τη διακίνηση των προϊόντων.
●Προώθηση της ελληνικής παραγωγής με υπευθυνότητα και ποιότητα, για βιώσιμη και αξιοπρεπή κτηνοτροφία.
Η κτηνοτροφία δεν είναι απλώς δουλειά. Είναι τρόπος ζωής. Είναι ευθύνη. Είναι η φροντίδα κάθε ζώου, κάθε μέρα.
Κοιτάζω μπροστά και βλέπω μια υπαίθρο δυνατή, ζωντανή, γεμάτη ανθρώπους που αγαπούν τα ζώα και σέβονται τη γη τους.
ΟΛΟΙ Μαζί μπορούμε να ξεπεράσουμε κάθε δυσκολία. Μαζί μπορούμε να κρατήσουμε ζωντανό τον μόσχο, το πρόβατο, την αγελάδα… και την αξιοπρέπεια της ελληνικής υπαίθρου.
Κάποια στιγμή, κάθε κρίση θα περάσει. Και τότε η ελληνική υπαίθρος θα στέκεται πιο δυνατή, πιο ενωμένη και πιο ζωντανή από ποτέ.
