Στη Χαλκιδική σχεδιάζουν σπίτια εμπνευσμένα από τους αχυρώνες -Παράδοση και design σε εκπληκτικό συνδυασμό

Όταν παράδοση και σύγχρονο ντιζάιν συναντιούνται, το αποτέλεσμα είναι συναρπαστικό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα σχέδια ενός συγκροτήματος θερινών κατοικιών που έγιναν από το αρχιτεκτονικό γραφείο Louizi – Louizis Architects για έκταση στην Ακτή Σαλονικιού της Χαλκιδικής.

Πρόκειται για τέσσερις όμοιους όγκους που δανείζονται το παραδοσιακό σχήμα ενός αχυρώνα, επενδυμένους εν μέρει με πέτρα, με τριγωνική οροφή και φεγγίτες, καθώς και με μεγάλα ανοίγματα σε όλες τις πλευρές, και μια τεράστια τζαμαρία στη μία όψη που τους προσφέρει απεριόριστη θέα στη θάλασσα αλλά και άπλετο φυσικό φως.

Η μνήμη αποκτά σύγχρονη αρχιτεκτονική υπόσταση
Τα τέσσερα κτίσματα, παρότι θα βρίσκονται το ένα δίπλα στο άλλο, θα έχουν υψομετρική διαφορά που τους προσφέρει ιδιωτικότητα και αυτονομία, καθώς θα χτιστούν σε μια επικλινή πλαγιά. Η έμπνευση για τον σχεδιασμό τους προέκυψε, όπως εξηγεί ο ίδιος στο iefimerida, από μια παιδική μνήμη του αρχιτέκτονα Κίμωνα Λουίζη: «Η ονειροπόληση, ξαπλωμένος μέσα σε έναν αχυρώνα στο χωριό, καθώς το φως του ήλιου εισχωρεί από μια σχισμή της στέγης, μετασχηματίζεται σε αρχιτεκτονική εμπειρία, σε έναν ελαιώνα με προνομιακή θέα στη Χαλκιδική».

«Το έργο δεν προσεγγίστηκε ως μια αυτόνομη κτιριακή σύνθεση, αλλά ως η διαμόρφωση ενός βιωματικού φυσικού περιβάλλοντος. Η τοπογραφική ενσωμάτωση του κτιρίου επιδιώκει να αμβλύνει τα όρια μεταξύ αρχιτεκτονικής και τοπίου, ενισχύοντας τη σωματική και αισθητηριακή σχέση των χρηστών με τη φύση. Η εμπειρία συγκροτείται μέσα από τη θέα προς το φυσικό τοπίο, το ηχητικό τοπίο του ανέμου, των πουλιών και των κυμάτων, καθώς και τις οσφρητικές ποιότητες των τοπικών αρωματικών φυτών», προσθέτει ο Κίμων Λουίζης.

Πέτρα, κρύσταλλο και οξειδωμένη μεταλλική λαμαρίνα
Οι τέσσερις κατοικίες διπλού ύψους έχουν μια αρχετυπική πρισματική μορφολογία. Παραπέμπουν στα παραδοσιακά κτίσματα που είχαν οι βοσκοί για τη φύλαξη των ζώων και των αγαθών στην ύπαιθρο της Βόρειας Ελλάδας.

«Τα κτίσματα χωροθετούνται με τρόπο που διασφαλίζει τη διατήρηση της υφιστάμενης φύτευσης, τη βέλτιστη θέαση του φυσικού τοπίου, καθώς και τη μέγιστη δυνατή ιδιωτικότητα των χρηστών.

Η υλικότητα της σύνθεσης βασίζεται στη χρήση απλών, οικείων και τοπικών υλικών – λαξευμένης πέτρας, επιχρισμάτων σε φυσικούς χρωματισμούς, οξειδωμένης μεταλλικής λαμαρίνας και φυσικής ξυλείας. Υλικά που αποδέχονται και αποτυπώνουν τη φθορά του χρόνου. Η επιλογή τους συμβάλλει στον περιορισμό του περιβαλλοντικού και ενεργειακού αποτυπώματος του έργου, ενώ παράλληλα ενισχύει τη σταδιακή ένταξή του στο φυσικό τοπίο», εξηγεί ο αρχιτέκτονας του έργου.

iefimerida.gr