Σήμερα είναι Θεοφάνεια. Δεσποτική Εορτή.
Η ημέρα του Φωτός.
Η ημέρα της Φανέρωσης.
Όχι ενός εκκωφαντικού φωτός.
Αλλά ενός φωτός που αποκαλύπτεται.
Ήρεμα. Σιωπηλά. Αληθινά.
Και δεν μπορώ να μη σκεφτώ πόσο βαθιά συνδέεται αυτό με κάτι που βλέπω καθημερινά στους ανθρώπους:
την κούραση από την πίεση.
την εξάντληση από το «πρέπει».
την αγωνία να γίνουμε κάτι άλλο αντί να επιτρέψουμε να φανερωθούμε.
Γι’ αυτό σήμερα μοιράζομαι μαζί σου δύο κείμενα που συνομιλούν μεταξύ τους.
«Θεοφάνεια: Το Φως που Φανερώνεται στον Κόσμο»
Ένα άρθρο για τη σημασία της φανέρωσης.
Για το φως που δεν επιβάλλεται, αλλά αποκαλύπτεται.
Για την αλήθεια που δεν πιέζει, αλλά καλεί.
Και μαζί του:
«Όταν αφήνεις την πίεση, βρίσκεις την εξέλιξη»
Έγραψα για την εσωτερική πίεση, την τελειομανία, την αυτοβελτίωση που κουράζει αντί να ανακουφίζει.
Για εκείνη τη σιωπηλή εξάντληση που δεν φαίνεται… αλλά υπάρχει.
Γιατί η πραγματική εξέλιξη δεν ξεκινά όταν πιέζεσαι περισσότερο.
Ξεκινά όταν νιώθεις ασφαλής.
Όταν υπάρχει ενσυναίσθηση.
Όταν υπάρχει στήριξη.
Σήμερα, που τιμούμε τη Φανέρωση του Φωτός,
ίσως είναι μια όμορφη υπενθύμιση ότι:
δεν χρειάζεται να πιέζεσαι για να εξελιχθείς.
χρειάζεται να επιτρέπεις στον εαυτό σου να φανερώνεται.
με αλήθεια. με τρυφερότητα. με φως.
Αν νιώθεις κουρασμένος/η, αν νιώθεις ότι προσπαθείς πολύ, αν μέσα σου ζητάς απλώς λίγη κατανόηση…
σήμερα είναι μια καλή μέρα να σταθείς πιο απαλά δίπλα στον εαυτό σου.
Βάσω Παππά
