Αναμνήσεις που ξυπνούν στο Μουζάκι: Όταν ο χρόνος σταματά μπροστά στη φιλία…

Αναμνήσεις που ξυπνούν στο Μουζάκι: Όταν ο χρόνος σταματά μπροστά στη φιλία

Υπάρχουν κάποιες μέρες που η καθημερινότητα κάνει ένα βήμα πίσω για να περάσει η νοσταλγία. Κάπως έτσι ένιωσα σήμερα στο Μουζάκι, όταν ο δρόμος μου διασταυρώθηκε ξανά με ανθρώπους που μοιραστήκαμε τα πιο αγνά, τα πιο αυθεντικά μας χρόνια. Παλιοί φίλοι, συμμαθητές, άνθρωποι που κουβαλούν ένα κομμάτι από την ίδια μου την ψυχή.

Όπως το τραγούδησε τόσο μοναδικά ο Τόλης Βοσκόπουλος, «οι αναμνήσεις ξαναγυρίζουν και μου θυμίζουν τα περασμένα…». Και είναι αλήθεια. Τα περασμένα χρόνια δεν στα φέρνουν στον νου μόνο κάποια τυχαία ακούσματα ή κάποιες γνώριμες μυρωδιές του τόπου σου. Στα θυμίζει, πολύ πιο δυνατά και ολοζώντανα, μια φωτογραφία σαν τη σημερινή. Μια στιγμή αποτυπωμένη στο τώρα, ικανή όμως να νικήσει τον χρόνο και να γεφυρώσει τις δεκαετίες.

Η όμορφη αυτή μέρα ξεκίνησε λίγο νωρίτερα με μια συγκινητική συνάντηση στο cafe Babilon. Εκεί, ο χρόνος γύρισε πίσω στις σχολικές αίθουσες, καθώς έσμιξα ξανά με τον Νίκο από το Μαυρομμάτι – τον αχώριστο γείτονά μου στην τάξη, αφού εγώ καθόμουν στο μπροστινό θρανίο κι εκείνος ακριβώς από πίσω μου. Μαζί μας και η Μαρία, που αν και βρισκόμασταν σε διαφορετικά τμήματα, υπήρξαμε συνδαιτημόνες στην ίδια κοινή, δεμένη και αχώριστη παρέα. Άνθρωποι που με την παρουσία τους σημάδεψαν τα εφηβικά μας χρόνια.

Λίγο μετά, το κάδρο της σημερινής ημέρας συμπληρώθηκε με δύο ακόμα πρόσωπα-σταθμούς στην εφηβική-μαθητική ζωή μου…

Στα δεξιά της φωτογραφίας, ο Ηλίας. Μπορεί να ήταν μικρότερος από την “σειρά” μου, όμως στα μαθητικά μας χρόνια υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους και πιο εμβληματικούς bar tenders της περιοχής. Πίσω από τις μπάρες θρυλικών μαγαζιών όπως η Αφροδίτη (στον κύκλο μας “Φρούδου”) και την Kahlua, (disco της περιοχής) ο Ηλίας δεν σέρβιρε απλώς ποτά με την εφηβική του ζωντάνια. Δημιουργούσε το ιδανικό σκηνικό για τις δικές μας πρώτες εξόδους, τα πρώτα γέλια και τις ατελείωτες συζητήσεις της νιότης μας.

Από τα αριστερά, ο Σάκης. Ο δικός μου άνθρωπος, η «σειρά» μου, ο συγχωριανός. Μαζί από το Νηπιαγωγείο μέχρι και το Λύκειο, εδώ στο Μουζάκι. Μεγαλώσαμε στην ίδια γειτονιά, μοιραστήκαμε θρανία, μυστικά και όνειρα. Για τους πολλούς, βέβαια, ήταν ο «Σάκης ο Πειρατής». Ένα ψευδώνυμο που κέρδισε επάξια, κρατώντας τα ηνία ενός πειρατικού σταθμού στα μεσαία κύματα (ΑΜ).

Τότε αστραπιαία θυμήθηκα τις εκατοντάδες ώρες μουσικών στιγμών, τις αφιερώσεις που ταξίδευαν στον αέρα και, πάνω από όλα, τα καρδιοχτύπια που προκαλούσε στους νεολαίους της εποχής, ένας πειρατικός σταθμός. Τότε που δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα, οθόνες και social media. Τότε που η επικοινωνία γινόταν με τρόπους πολύ πιο ανθρώπινους, πιο ρομαντικούς, όπου περίμενες με κομμένη την ανάσα να ακούσεις το τραγούδι σου στο ραδιόφωνο για να καταλάβεις αν το συναίσθημα είναι αμοιβαίο.

Όμως, όσο κι αν γελάσαμε σήμερα, όσο κι αν θυμηθήκαμε, η ματιά μου κολλάει επίμονα σε αυτή τη σημερινή φωτογραφία. Και μια βαθιά, βουβή θλίψη έρχεται να σκεπάσει την καρδιά μου. Γιατί σε αυτό το κάδρο, ανάμεσά μας, υπάρχουν κάποια τεράστια, άδεια κενά.

Θα ήθελα τόσο πολύ να πόζαραν μαζί μας σήμερα κι εκείνοι. Οι δικοί μας άνθρωποι, οι κολλητοί μας, τα αδέρφια που το νήμα της ζωής τους κόπηκε νωρίς. Δυστυχώς, όμως, δεν είναι πια κοντά μας. Συνεχίζουν Κουρσάροι σε μια άλλη ζωή, σε άλλους, άγνωστους γαλαξίες. Μας άφησαν πίσω να μετράμε τις απουσίες τους, ενώ εκείνοι, ελεύθεροι πια, συνεχίζουν χωρίς εμάς το αιώνιο ταξίδι τους.

Τους φαντάζομαι να μαρσάρουν στους ουρανούς, να κάνουν τις ατελείωτες βόλτες μας με τα αγαπημένα “πειραγμένα” μας μοτό, εκεί που δεν υπάρχουν τέρματα, παρά μόνο απέραντοι δρόμοι. Τα δάκρυα που κυλούν τώρα στα μάτια μου δεν είναι μόνο από νοσταλγία. Είναι η υπόσχεση πως, όσο αναπνέουμε και θυμόμαστε, εκείνοι οι Κουρσάροι θα τρέχουν πάντα δίπλα μας.

Καλές βόλτες, αδέρφια, μέχρι να ξανασμίξει όλη η παρέα.