Πού ’σαι, Μιχαλάκη, να μας σώσεις!

Η φωτογραφία από την προεκλογική περιοδεία του ’23 στην Πύλη, αποτυπώνει ανάγλυφα την πολιτική πραγματικότητα μιας ολόκληρης εποχής για την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων.

Ένας 85χρονος άνδρας, με αυθορμητισμό και βαθύ σεβασμό, σκύβει και ασπάζεται το χέρι του πρώην Αντιπεριφερειάρχη ΠΕ Τρικάλων, Χρήστου Μιχαλάκη, σε μια σπάνια και συγκινητική εκδήλωση λαϊκής αγάπης.

Η εικόνα αυτή δεν είναι απλώς ένα στιγμιότυπο. Είναι η ζωντανή εξήγηση πίσω από το ασύλληπτο ρεκόρ των 33.000 και βάλε…. ψήφων που έλαβε, ένας αριθμός-ορόσημο που επιβεβαιώνει την καθολική και πρωτοφανή αποδοχή του.

Αν ο μεγάλος Γιώργος Ζαμπέτας ζούσε σήμερα στα Τρίκαλα, το θρυλικό του τραγούδι δεν θα μιλούσε για το… «Πού ‘σαι Θανάση», αλλά θα είχε μετατραπεί στον επίσημο ύμνο της απόγνωσης των τρικαλινών πολιτών: «Πού ’σαι, Μιχαλάκη, να σε δω, που ’χες το τηλέφωνο ανοιχτό, να μας ακούσεις, να μας βρεις μια λύση, πριν η Αντιπεριφέρεια εντελώς ερημώσει και κλείσει…»

Ο Χρήστος Μιχαλάκης ξεχώρισε διαχρονικά για την ιδιαίτερη πολιτική του στόφα, τον άψογο χαρακτήρα και το σπάνιο προσωπικό του ποιόν. Υπήρξε ένας πολιτικός της πράξης, προσιτός σε κάθε πολίτη, που κέρδιζε την εμπιστοσύνη του κόσμου όχι με επικοινωνιακά τεχνάσματα, αλλά με την αυθεντική του παρουσία δίπλα στα προβλήματα της καθημερινότητας.

 Ο Μιχαλάκης δεν χρειαζόταν μεσάζοντες. Ήταν ο ίδιος η λύση σε ό,τι συνέβαινε, σε όλο το Νομό. Με ένα τηλέφωνο που δεν έκλεινε ποτέ, απαντούσε προσωπικά στους πάντες, γνωρίζοντας τους συμπολίτες του, ακόμα και με το μικρό τους όνομα.

Η λέξη αλαζονεία ήταν παντελώς άγνωστη στο δικό του λεξικό, γεγονός που σφυρηλάτησε μια σχέση βαθιάς και ειλικρινούς εμπιστοσύνης με την κοινωνία. Η σημερινή πραγματικότητα, ωστόσο, έρχεται σε πλήρη, οδυνηρή και χαώδη αντιδιαστολή με το ένδοξο παρελθόν.

Το απρόβλεπτο και δύστροπο του χαρακτήρα της νυν Αντιπεριφερειάρχη, Χρύσας Ντιντή, καθώς και η εμφανής ανεπάρκειά της στα θεσμικά της καθήκοντα, έχουν δημιουργήσει ένα απροσπέλαστο τείχος για πολίτες και αυτοδιοικητικούς, βυθίζοντας την περιοχή στην απομόνωση.

Η κατάσταση αυτή, μάλιστα, οδήγησε πρόσφατα σε μια πρωτοφανή θεσμική κίνηση και για του λόγου το αληθές… Ο Περιφερειάρχης αναγκάστηκε να συστήσει δικό του, ξεχωριστό γραφείο στην ΠΕ Τρικάλων, αλλά κι ένα παράλληλο γραφείο με χρέη τύποις Αντιπεριφερειάρχη τον Θ. Ξάφο.

Στόχος είναι η απευθείας εξυπηρέτηση των πολιτών και των αυτοδιοικητικών που προσέκρουαν συνεχώς στη δύστροπη συμπεριφορά της νυν διοίκησης. Η κίνηση αυτή αποτελεί μια έμμεση, αλλά σαφέστατη ομολογία της δυσλειτουργίας, της αποτυχίας και της επικοινωνιακής απομόνωσης του τρέχοντος σχήματος.

Μέσα σε αυτό το συγκρουσιακό και νοσηρό κλίμα, αποδεικνύεται πως δεν ήταν καθόλου τυχαία και η ηχηρή ρήξη με τον Θανάση Τσιάρα, ένα κορυφαίο και ηγετικό στέλεχος στην παράταξη «Κουρέτα», στο Νομό. Η αποχώρηση και ανεξαρτητοποίησή του ήρθε ως φυσικό επακόλουθο μιας διοίκησης που αδυνατεί να συνθέσει, να ακούσει και να συνεργαστεί, προκαλώντας τριγμούς ακόμα και στο εσωτερικό της ίδιας της πλειοψηφίας.

Το κερασάκι στην τούρτα αυτού του πολιτικού ξεπεσμού ήρθε με τη «χειροτονία» του Θανάση Ξάφου ως υπευθύνου του νέου αυτού γραφείου.

Μια κίνηση-πανικού, τύπου «Χαλίφη στη θέση του Χαλίφη», που αποδεικνύει περίτρανα το τεράστιο κενό εξουσίας που επικρατεί πλέον στον Νομό. Η επιλογή αυτή ξεσκεπάζει την απόλυτη αδυναμία του Δημ. Κουρέτα να επιβάλει την πολιτική τάξη, να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα και να ελέγξει τα στελέχη του, καταφεύγοντας σε μια άτυπη, προβληματική και συγκρουσιακή «διαρχία» που εκθέτει ανεπανόρθωτα τον θεσμό της Αντιπεριφέρειας.

Ο κόσμος, βλέποντας αυτή την έντονη υποβάθμιση της καθημερινής επαφής, είδε, απόειδε και έχει πλέον αγανακτήσει.

 Το αυθόρμητο και καθημερινό ξέσπασμα «Πού ’σαι, Μιχαλάκη!» στους δρόμους των Δήμων ολόκληρου του Νομού, δεν είναι απλώς μια κουβέντα νοσταλγίας… Είναι μια κραυγή απόγνωσης και απαίτησης για την επιστροφή του πολιτικού πολιτισμού, της ευγένειας και της αποτελεσματικότητας που τόσο σκληρά λείπουν σήμερα από τον τόπο.

Κάθε μέρα δεν θα είναι του Daniel…

Δεν πρέπει να ξεχνάμε, όμως, πώς φτάσαμε ως εδώ. Η εκλογική κάμψη της παράταξης του Χρήστου Μιχαλάκη, δεν ήταν αποτέλεσμα πολιτικής απόρριψης του έργου του, αλλά το απότοκο της πρωτοφανούς καταστροφής που έφερε το ξέσπασμα του Daniel.

 Ήταν μια βιβλική θεομηνία την οποία η σημερινή περιφερειακή Αρχή, εργαλειοποίησε απροκάλυπτα, μετατρέποντάς τη σε φτηνό πολιτικό επιχείρημα για να υφαρπάξει την ψήφο των πληγωμένων πολιτών.

Όμως, η πολιτική ιστορία έχει αποδείξει ότι η δημαγωγία πάνω στα ερείπια έχει κοντά ποδάρια. Η καθημερινή αποδόμηση της νυν διοίκησης, τα εσωτερικά μαχαιρώματα και η πλήρης αδυναμία διαχείρισης του Νομού, στέλνουν ένα ξεκάθαρο μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση: κάθε μέρα δεν θα είναι του Daniel.

 Οι λάσπες κάποια στιγμή στεγνώνουν, τα επικοινωνιακά τεχνάσματα καταρρέουν και αυτό που απομένει είναι η σκληρή πραγματικότητα της ανεπάρκειας. Όσοι επένδυσαν πολιτικά πάνω στην καταστροφή, σύντομα θα βρεθούν αντιμέτωποι με την κρίση ενός λαού που συνειδητοποιεί τι έχασε και τι έβαλε στη θέση του;;;;;;;;;

Άλλωστε και σύμφωνα με τον θυμόσοφο λαό… “Ένα πράγμα το εκτιμούμε, ΜΟΝΟΝ! όταν το χάσουμε!!!!”