Ερωτας στα σπάργανα

Ποίημα της κοινωνιολόγου/ συγγραφέως κας Ιωάννας Χαρμπέα

Στο σημείο μηδέν της ανθρώπινης κίνησης,εκεί που η Ιστορία κουράστηκε να καταγράφει πτώσεις,γεννιέται μια ιδέα γυμνή, σχεδόν ασύμμετρη.

Δεν είναι ακόμη συναίσθημα, δεν είναι σύμβαση,είναι ο έρωτας στα σπάργανα μιας νέας συνείδησης,ένα βρέφος που κρατά στα χέρια του τη φωτιά.

Κοιτώ το σώμα σου και βλέπω την κοινωνική μας γεωγραφία,τους αποκλεισμένους δρόμους, τα ραγισμένα κατεστημένα.Μα η σάρκα σου δεν υπακούει σε καμία κοινωνιολογία·είναι μια λυρική αυθαιρεσία, ένας αλγόριθμος του χάους.

Σε διψώ όχι γι’ αυτό που είσαι,αλλά για την έκρηξη που κουβαλάς πριν καν υπάρξεις.

Υγρή αισθητική στις κόρες των ματιών σου,εκεί που η φιλοσοφία λυγίζει και γίνεται ένστικτο.Πώς μπορεί ένα άγγιγμα, τόσο άγουρο και αρχικό,να ανατρέπει τη βαρύτητα και τους νόμους της αγοράς;Είμαστε η αρχή μιας αίρεσης, το πρώτο κεφάλαιο ενός βιβλίου που η λογοκρισία του κόσμου φοβάται να διαβάσει.

Η έλξη μας είναι σέξι γιατί είναι εγκεφαλική,μια διαλεκτική των σωμάτων που αρνούνται να σωπάσουν.Δαγκώνω την ανάσα σου σαν να δαγκώνω τη γνώση,το απαγορευμένο φρούτο μιας ύστερης νεότητας.

Είμαστε στα σπάργανα, ναι, τυλιγμένοι με τις φασκιές του χρόνου,μα η κραυγή μας έχει ήδη την ηλικία του σύμπαντος.

Ανώριμος θεός που κυβερνά τις νύχτες,προκλητικός, εντυπωσιακός μέσα στην άγνοιά του.Δεν ζητάμε την αιωνιότητα, αυτή ανήκει στους νεκρούς,ζητάμε το τώρα, το άγγιγμα που σπαράζει κάτω από το δέρμα.

Μια κοινωνία ολόκληρη μας κοιτάζει να γεννιόμαστε,μέσα από τα σπάργανα του πόθου,εκεί που η σάρκα γίνεται ο μόνος αληθινός Λόγος.