Γράφει η κοινωνιολόγος Ιωάννα Χαρμπέα
Τα Τέμπη ήταν πάντα ένα πέρασμα.
Ένας τόπος φυσικής ομορφιάς, ανάμεσα σε βουνά, ανάμεσα σε δρόμους και ράγες που ενώνουν τη χώρα.
Τη νύχτα εκείνη, όμως, το πέρασμα έγινε ρήγμα. Και η Ελλάδα σταμάτησε να κινείται όπως πριν.
Δεν ήταν απλώς ένα δυστύχημα. Ήταν μια κατάρρευση βεβαιοτήτων.
Η ιδέα ότι «το κράτος λειτουργεί», ότι «υπάρχουν δικλείδες ασφαλείας», ότι «κάποιος προσέχει».
Οι αριθμοί δεν είναι αρκετοί.
Οι αριθμοί δεν μπορούν να περιγράψουν τη νύχτα στα Τέμπη.
Γιατί πίσω από κάθε αριθμό υπήρχε ένα όνομα.
Ένα μήνυμα στο κινητό που δεν απαντήθηκε ποτέ.
Μια βαλίτσα έτοιμη για επιστροφή.
Ένα «έφτασα» που δεν ειπώθηκε.
Η τραγωδία δεν αφορούσε μόνο όσους βρίσκονταν στο τρένο.
Αφορούσε γονείς που έμαθαν να ζουν με την απουσία.
Φίλους που μεγάλωσαν απότομα.
Μια κοινωνία που κοίταξε τον εαυτό της στον καθρέφτη και δεν της άρεσε αυτό που είδε.
Όχι Μόνο Πένθος — Ευθύνη
Τα Τέμπη δεν ζητούν μόνο δάκρυα.
Ζητούν μνήμη με διάρκεια και λογοδοσία χωρίς ημερομηνία λήξης.
Γιατί το πιο τρομακτικό δεν είναι το λάθος.
Είναι το προβλέψιμο λάθος.
Η αλυσίδα παραλείψεων, η κανονικοποίηση του «δεν πειράζει», η συνήθεια να ζούμε με προσωρινές λύσεις που γίνονται μόνιμες.
Όταν η ασφάλεια αντιμετωπίζεται ως κόστος, τότε το κόστος πληρώνεται σε ζωές.
Να μη συνηθίσουμε.
Ο μεγαλύτερος κίνδυνος μετά τα Τέμπη δεν είναι η οργή.
Είναι η συνήθεια.
Να γίνει η τραγωδία επέτειος χωρίς ουσία.
Να μείνει σύνθημα χωρίς συνέχεια.
Η μνήμη δεν είναι εκδίκηση. Είναι άμυνα.
Για να μη χρειαστεί ποτέ ξανά να μάθουμε ονόματα από λίστες.
Για να μη γίνει ξανά η σιωπή πιο δυνατή από την ευθύνη.
Τα Τέμπη δεν είναι απλώς ένας τόπος.
Είναι μια υπενθύμιση:
ότι η ανθρώπινη ζωή δεν χωρά σε δικαιολογίες,
και ότι το «ποτέ ξανά» πρέπει επιτέλους να σημαίνει κάτι.
