Ομιλία της Υπουργού Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, κ. Δόμνας Μιχαηλίδου στην Επετειακή Αναφορά στη μνήμη των θυμάτων του τραγικού δυστυχήματος των Τεμπών.
Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,
Τρία χρόνια μετά την τραγωδία, η πληγή είναι ακόμα ανοιχτή.
Ανοιχτή για τους γονείς που έχασαν τα παιδιά τους. Για τα αδέλφια και τους φίλους που έμειναν πίσω. Για τις οικογένειες που ζητούν απαντήσεις.
Ανοιχτή είναι και για την κοινωνία, που δεν έμεινε θεατής.
Που πένθησε και που ένιωσε την απώλεια μέσα στο δικό της σώμα.
Το αίτημα για αλήθεια και δικαιοσύνη, είναι καθολικό.
Όπως καθολική είναι και η ανάγκη να εμπιστευόμαστε τους Θεσμούς. Ότι το Κράτος λειτουργεί. Ότι οι μηχανισμοί του μας προστατεύουν όλους. Ότι τα παιδιά μας ταξιδεύουν με ασφάλεια.
Κυρίες και Κύριοι συνάδερφοι,
Η τραγωδία εκείνης της νύχτας αποκάλυψε παθογένειες πολλές που υπήρχαν.
Ο Πρωθυπουργός ήταν ειλικρινής και μίλησε χωρίς υπεκφυγές: «Η χώρα», είπε, «συγκρούστηκε με τον χειρότερο εαυτό της. Βγήκε από τις ράγες, λυγίζοντας κάτω από το βάρος μιας κρυμμένης πραγματικότητας». Ασφαλιστικές δικλείδες που δεν λειτούργησαν. Ανεπαρκής εποπτεία. Έλλειψη Συντονισμού. Παραβιάσεις Γενικών Κανονισμών, τηλεδιοίκηση που για δεκαετίες δεν είχε ολοκληρωθεί.
Αυτή είναι η πραγματικότητα.
Στην υπόθεση των Τεμπών το Κράτος δεν λειτούργησε ως όφειλε. Κι όταν το Κράτος δεν λειτουργεί ως οφείλει, η Κυβέρνηση έχει ευθύνη.
Από κει και πέρα όμως, κάθε προσπάθεια να ανακαλύψουμε δράκους και τέρατα κάτω από τα συντρίμμια ενός μοιραίου τρένου, για να βαθύνουμε έναν πόνο ανείπωτο, να εντείνουμε τη φωτιά του θυμού που γεννά η αδικία, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την αναζήτηση της αλήθειας.
Είναι στυγνή εργαλειοποίηση που δεν ωφελεί κανέναν. Δεν ωφελεί καν αυτούς που την επιχειρούν.
Έχουμε ακούσει πολλά. Παράνομα φορτία, βαγόνια που χάθηκαν, ανύπαρκτους επιβάτες, κρυφά βίντεο, πειραγμένους δίσκους.
Κατηγορίες βαριές αλλά ανυπόστατες, με μοναδικό σκοπό να φορτίσουν ακόμη περισσότερο μια τραυματισμένη κοινωνία.
Όμως, ο συλλογικός πόνος δεν χρειάζεται νέους και δη ανυπόστατους φόβους. Χρειάζεται πράξεις. Πράξεις που βελτιώνουν τις υποδομές, πράξεις που κάνουν τους μηχανισμούς λειτουργικούς, πράξεις που κάνουν το Κράτος πιο αξιόπιστο.
Η Κυβέρνηση διασφάλισε όλες τις προϋποθέσεις ώστε η Δικαιοσύνη να προχωρήσει γρήγορα και ανεμπόδιστα. Θεσμικές, δικονομικές και τεχνικές ενέργειες, επιτάχυναν τις διαδικασίες και διευκόλυναν την διερεύνηση κάθε πτυχής της τραγωδίας. Σε λίγες ημέρες, στις 23 Μαρτίου, ξεκινάει η δίκη και αυτό είναι ένας πραγματικός άθλος για την Ελληνική Δικαιοσύνη.
Την ίδια στιγμή όμως η Πολιτεία δουλεύει ώστε τα τρένα να είναι καλύτερα και πιο ασφαλή.
- Πριν λίγες ημέρες, ξεκίνησε η λειτουργία της ψηφιακής παρακολούθησης του σιδηροδρόμου, ενώ μέσα σε αυτό το καλοκαίρι ολοκληρώνονται τα συστήματα τηλεδιοίκησης και σηματοδότησης
- Καθιερώνεται νέο σύστημα εκπαίδευσης των υπαλλήλων του ΟΣΕ, ενώ σταδιακά έως το 2027 παραδίδονται 23 ολοκαίνουρια τρένα στη χώρα μας.
Η συγγνώμη, δεν αρκεί. Είναι αυτονόητη και διαρκής. Αλλά δεν αρκεί. Η Πολιτεία, οφείλει να μελετά τις αποτυχίες της και να μαθαίνει από αυτές. Να διορθώνει τις ανεπάρκειές της και να βελτιώνεται. Μονάχα έτσι, έχει νόημα η συγγνώμη μας.
Κυρίες και Κύριοι Συνάδερφοι,
Θα κλείσω με μια αναφορά στη σημασία της δίκης. Η Δικαιοσύνη δεν είναι εκδίκηση. Ούτε και μια τυπική διαδικασία που «κλείνει» μια υπόθεση. Είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο. Η Δικαιοσύνη, είναι κάθαρση. Ο χρόνος που η αλήθεια αναμετράται με την ευθύνη, που βάζει τέλος σε μια οδυνηρή αγωνία της αβεβαιότητας και αποδίδει στον καθένα και στην καθεμία, αυτό που του αναλογεί.
Σε ένα Κράτος δικαίου, η αλήθεια δεν αποκαλύπτεται στον θόρυβο. Αποδεικνύεται σε μια δημόσια δίκη βασιζόμενη σε στοιχεία και όχι σε εικασίες.
Χρέος όλων μας είναι να την σεβαστούμε.
Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,
Στον πυρήνα της υπόθεσης των Τεμπών βρίσκονται παιδιά, αδέρφια, γονείς, φίλοι.
Eίναι η Βαΐα, η μητέρα των δύο παιδιών που έφυγε από τον Τύρναβο, πήγε στη Θεσσαλονίκη να πάρει το αεροπλάνο να πάει στην Αμερική να βρει τον άνδρα της. Είναι ο Δημήτρης, ο μηχανοδηγός της εμπορικής αμαξοστοιχίας που η μητέρα του δηλώνει ότι πολλές φορές ντρέπεται να μιλήσει για το χαμό του γιού της. Είναι η Ερριέτα που οι γονείς της δεν βρήκαν κάποιο κομμάτι από το σώμα της για να θάψουν. Είναι όλες αυτές οι οικογένειες που η ζωή τους χωρίστηκε στο πριν και στο μετά.
Δεν μπορούμε να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω. Μπορούμε όμως να διασφαλίσουμε ότι η μνήμη των 57 συνανθρώπων μας δεν θα χαθεί μέσα στον θόρυβο που αποπροσανατολίζει, διχάζει, στρεβλώνει την αλήθεια και οδηγεί την κοινωνία στα όριά της.
Είναι η στιγμή που πρέπει να μείνουμε ενωμένοι ακόμα κι αν διαφωνούμε. Γιατί πάνω από τη διαφωνία, υπάρχει μια ενότητα. Και ποια είναι αυτή η ενότητα; Ότι δεν πρέπει ξανά να συμβεί το κακό.
Το δηλώνω ως πολιτικός.
Το διεκδικώ όμως, ως νέα μητέρα που δεν θέλει να φοβάται να μετακινηθεί το παιδί της με τα τρένα.
Το οφείλουμε στους 57 νεκρούς.
Ποτέ ξανά!
