Αρχές Δεκέμβρη και ο κάμπος με τα νερά του είναι ό,τι πρέπει για τα μπεκατσίνια. Οι βροχές του Νοέμβρη κατόρθωσαν να αναπληρώσουν την ξηρασία των μηνών που προηγήθηκαν, οπότε τα μουσκεμένα χωράφια και οι θερισμένες καλαμποκιές ξεκίνησαν από νωρίς να φιλοξενούν τα υδρόβια και τα παρυδάτια.
Περπατώντας στα λασπονέρια…
Στα λασπωμένα χωράφια, τα μικρά κοπαδάκια των μπεκατσινιών ξεπετάγονται σε κάθε τους γωνιά. Τα κυνηγάμε με περπατητό, χωρίς σκύλο, γιατί σε τούτον τον κάμπο δεν περιμένουν να τα πλησιάσεις. Λίγα είναι τα σημεία που τα αγριόχορτα είναι ψηλά και μέσα τους μπορούν να κρύβονται αθέατα, ενώ το μεγαλύτερο κομμάτι του αποτελείται από χέρσα βοσκημένα λιβάδια και θερισμένα καλαμπόκια.
Είναι απολαυστικό να περπατάς αργά στα λασπονέρια, ξεσηκώνοντας τα μικρά μακρομύτικα πουλιά με τις σπαθάτες φτερούγες. Προδίδουν το πέταγμα τους αμέσως μόλις απογειώνονται, αφήνοντας το κοφτό κρώξιμο που επαναλαμβάνεται δυο – τρεις φορές καθώς απομακρύνονται.
Τα μπεκατσίνια σηκώνονται τούτες τις μέρες από τα νερά που λιμνάζουν στις άκρες των χωραφιών, αλλά και μέσα απ’ όσες αυλακιές δεν υπάρχει νερό παρά υγρασία και μαλακό χώμα. Ιδιαίτερα στα σημεία που είναι συγκεντρωμένη η κοπριά με την οποία οι αγρότες λιπαίνουν το έδαφος, μαζεύονται φέτος πολλά μπεκατσίνια για φαγητό και, παρόλο που θα ξεσηκωθούν, τα περισσότερα επιμένουν να γυρίζουν πάλι πίσω να ξανακαθίσουν.
Σε αυτό βοηθούν οι ομίχλες που απλώνονται μετά τις καθαρές νύχτες. Επειδή όπως λένε «ο κάμπος έχει μάτια», ο μόνος τρόπος να κρυφτείς στην πεδιάδα είναι η πυκνή καταχνιά. Τα πουλιά κυκλοφορούν πολύ πιο εύκολα με τέτοιες συνθήκες νιώθοντας περισσότερη ασφάλεια, την οποία έχουν εν μέρει. Γιατί είναι και για τον κυνηγό δύσκολο να διακρίνει μέσα στο ημίφως της ομίχλης τα μπεκατσίνια που πετούν γύρω του.
Σχετικά με την τουφεκιά του…
Είναι ένα κυνήγι που έχει τις δικές του απαιτήσεις και τα μυστικά. Χρειάζεται υπομονή και ψάξιμο για να ανακαλύψεις σταδιακά τα «καλά» χωράφια και τις αγαπημένες τους μεριές, τα χούγια και τις ιδιοτροπίες τους. Να ξέρεις πού να κοντοσταθείς γιατί σε λίγο θα γυρίσουν και πού να μην περιμένεις άδικα. Να γνωρίζεις τους διαδρόμους που θα φτεροκοπήσουν πουλιά, όπως και τα στέρφα σημεία. Το ανοιχτό πεδίο δεν είναι και τόσο «ανοιχτό» όσο φαίνεται, χρειάζεται το δικό του διάβασμα.
Πολλά λέγονται και γράφονται για τη δύσκολη και απαιτητική τουφεκιά του πουλιού αυτού και όχι άδικα. Αλλά είναι αλήθεια πως μόλις ζεσταθούν τα χέρια μετά τις πρώτες τουφεκιές, καταφέρνει κανείς να συγκεντρωθεί στο στόχο του. Προσωπικά θεωρώ ότι το να χτυπήσεις ένα μπεκατσίνι είναι πολύ ευκολότερο από το να το βρεις, χωρίς τη βοήθεια του σκύλου. Με τέτοιο καμουφλάζ που έχει μέσα στα χόρτα και στα οργώματα του κάμπου και χωρίς κάποιο διακριτικό στις απλωσιές που να μπορεί να χρησιμεύσει σαν σημείο αναφοράς, άντε να βρεις πού έπεσε…
Πηγή:kynigesia.gr
