Εθνικός Στρουθοκαμηλισμός…

Δεν βλέπουμε την πραγματικότητα και τους κινδύνους που πηγάζουν από αυτήν ή προσποιούμαστε πώς δεν βλέπουμε;

Εθελοτυφλούμε…
Δεν ερμηνεύουμε σωστά τα γεγονότα που επηρεάζουν δραματικά την προσωπική και εθνική μας ζωή ή αδιαφορούμε για τις επιπτώσεις τους με τη λογική πως όλα γρήγορα θα αλλάξουν προς το καλύτερο;

Εφησυχάζουμε…
Δεν νιώθουμε τα πλήγματα που καθημερινά δεχόμαστε από την αρνητική πορεία βασικών πραγμάτων της ζωής μας ή γίναμε τόσο ανθεκτικοί στα χτυπήματα και αδιαφορούμε;

Μιθριδατισμός…
Ερωτήματα, απορίες και διλήμματα.

Η στρουθοκάμηλος κρύβει το κεφάλι της στην άμμο όταν βλέπει τον κίνδυνο ελπίζοντας-ανοήτως βέβαια-πως αυτός θα την προσπεράσει και δεν θα την βλάψει. Αυτή είναι μία ενστικτώδης συμπεριφορά -αν δεν αδικούμε- το συμπαθέστατο πτηνό.
Εμείς, όμως, όταν ως έλλογα όντα, ως πολίτες και ως Ελληνες εκδηλώνουμε την ίδια συμπεριφορά, τότε δεν μπορούμε να υπερηφανευόμαστε ούτε για τη λογική μας, ούτε για την πολιτική μας υγεία, ούτε για τον “Πατριωτισμό” μας.

Αυτός ο Πολιτικός και Εθνικός στρουθοκαμηλισμός είναι διάχυτος σε πολλά επίπεδα και εγκυμονεί πολλαπλούς κινδύνους..

α. Εθνική Άμυνα: Οι κίνδυνοι εδαφικού ακρωτηριασμού και πληθυσμιακής συρρίκνωσης είναι ορατοί. Τα Rafale δεν είναι αρκετά και ικανά για την προάσπιση της χώρας, όταν ο πληθυσμός της γηράσκει. Ο συνεχής πολεμικός εξοπλισμός θα μάς γονατίσει οικονομικά προς δόξαν των πολεμικών βιομηχανιών…

β. Οικονομία: Ο συνεχής δανεισμός σε συνδυασμό με την λιμνάζουσα-και λόγω κορωνοϊού-οικονομία οδηγεί την χώρα μας σε μια εξάρτηση (ΔΝΤ) με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την εθνική μας κυριαρχία. Όλοι ζητούν το κάτι παραπάνω από το κράτος, χωρίς αυτό να συνοδεύεται από την αναγκαία εγκράτεια λόγω των επιδημικών συνθηκών. Να μην μάς παραπλανά ο συγκυριακός εύκολος δανεισμός με αρνητικό επιτόκιο..

γ. Παιδεία: Την εποχή που οι περισσότερες χώρες προετοιμάζονται για τον αιώνα της “Τεχνητής Νοημοσύνης” η Ελλάδα αδυνατεί να θεσπίσει μόνιμο σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ. Τα καθαρά και ασφαλή πανεπιστήμια θεωρείται συντηρητισμός και μελετάται ακόμη και η χορήγηση σύνταξης στους αιώνιους φοιτητές Ξεχάσαμε το αρχαίο ελληνικό “Παιδεία ευτυχούσι μεν κόσμος εστί”.

δ. Πολιτική: Οι τρόφιμοι της εξουσίας εξαντλούνται σε άγονες αντιπαραθέσεις είτε για την κομματική επιβίωση και κυριαρχία, είτε για την προσωπική προβολή. Ακόμη δεν θεσπίσαμε ένα μόνιμο εκλογικό σύστημα με αποτέλεσμα η χώρα να βρίσκεται μόνιμα σε μία παρατεταμένη προεκλογική περίοδο. Οι ιδεολογικές συγκλίσεις και οι αναγκαίες συναινέσεις φαίνεται πως δεν συγκινούν το πολιτικό μας σύστημα κι ας γέννησε η χώρα μας τους πατέρες της Διαλεκτικής, τον Ζήνωνα και τον Ηράκλειτο.

ε. Κοινωνία: Το κοινωνικό σώμα φαίνεται να ισορροπεί ανάμεσα σε μια επικίνδυνη παθηκότητα και σε μια υπερδιέγερση για τα ασήμαντα. Αποδέχεται αδιαμαρτύρητα την οργανωμένη και χυδαία παραπληροφόρηση, ενώ την ίδια στιγμή αφυπνίζεται και “ευαισθητοποιείται” για θέματα ήσσονος σημασίας. Κατέστη μείζον θέμα το δικαίωμα κάποιου βαρυποινίτη να επιλέγει αυτός την πόλη φυλάκισής του και όχι η εξασφάλιση των αναγκαίων συνθηκών -οικονομικών και πνευματικών- για την εξωτερίκευση της δημιουργικοτητας των νέων ανθρώπων.

Οδηγός μας πρέπει να είναι η θέση του Μπρεχτ:
” Μονάχα η Πραγματικότητα θα μάς δείξει πως την πραγματικότητα θα αλλάξουμε”.