Υπάρχουν στιγμές που η δημοσιογραφία του «πεδίου» και ποτέ του “γραφείου”, σε ανταμείβει με τον πιο απρόσμενο τρόπο.
Εκεί που περιμένεις να καταγράψεις την επόμενη πολιτική αντιπαράθεση, βρίσκεσαι στην καρδιά της Πίνδου, πλαισιωμένος από μια παρέα με έντονη πολιτική χροιά, όπου όμως τα ξίφη έχουν μπει στο θηκάρι.
Ο λόγος; Ένα μενού που θα ζήλευαν και οι πιο εκλεπτυσμένες σάλες των Αθηνών, σερβιρισμένο με το ασύγκριτο μεράκι μιας ταβέρνας πέριξ της Ελάτης.
Η αρχή έγινε με μια σούπα βελουτέ – απαλή, ζεστή, ό,τι πρέπει για το ορεινό σκηνικό – που λειτούργησε ως ο «διπλωματικός δίαυλος» για να ξεκινήσει η κουβέντα. Οι σαλάτες εποχής, δροσερές και αυθεντικές, προετοίμασαν το έδαφος για το κυρίως «θέμα της ημερήσιας διάταξης».
Όταν το φαγκρί, άψογα ψημένο και γαρναρισμένο με μια πλούσια σάλτσα bordelaise, προσγειώθηκε στο τραπέζι, η πολιτική ανάλυση έδωσε τη θέση της στον θαυμασμό για την τέχνη του σεφ. Η γαλλική φινέτσα της σάλτσας, που παραδοσιακά συνοδεύει κρέας αλλά εδώ «αγκάλιασε» το ψάρι με μοναδικό τρόπο, θύμισε σε όλους πως οι καλύτεροι συνδυασμοί προκύπτουν από την τόλμη και τη γνώση.
Και επειδή κάθε σοβαρή συζήτηση χρειάζεται το κατάλληλο καύσιμο, το κρασί από τους αμπελώνες των Γόμφων με την σφραγίδα του μερακλή οινοποιού κ. Στέφανου – που κρατούν ζωντανή την παράδοση της περιοχής – έρρεε άφθονο. Ένα κρασί με ιστορία που χάνεται στα βάθη των αιώνων, ικανό να «λύσει» γλώσσες και να γεφυρώσει αποστάσεις.
Σε αυτό το τραπέζι, οι ιδεολογικές διαφορές «μαλάκωσαν» όσο και το φιλέτο του ψαριού. Διαπιστώσαμε πως, όταν η ποιότητα είναι αδιαπραγμάτευτη και το μεράκι περισσεύει, ακόμα και οι πιο έντονες πολιτικές φωνές χαμηλώνουν για να απολαύσουν τη στιγμή.
Γιατί στα πέριξ της Ελάτης, η μόνη «παράταξη» που κέρδισε τις εντυπώσεις εψές βράδυ, ήταν αυτή της καλής παρέας και του εξαιρετικού φαγητού.
