Σχολιάζοντας τα νέα βιβλία του Παναγιώτου Κ. Νταλούκα

Γράφει ο Βούλτσος Ηρακλής

Αντιστράτηγος ε.α. – Επίτιμος Δκτής ΣΜΥ

 τέως Γεν. Γραμ. Δήμου Ερμούπολης

Έλαβα προσφάτως τα δύο νέα βιβλία του Παναγιώτου Κ. Νταλούκα με τίτλους «Φλαμούλι Τρικάλων» και «Εκκλησάκι Αγίου Χρυσοστόμου και Βιβλιοθήκη στην ιδιοκτησία Θωμά Σπυροπούλου». Εξ αρχής μου δημιούργησαν δύο ανησυχίες που μεθοδολογικά με απασχόλησαν.

Η πρώτη συνδέεται με το θέμα. Γεγονότα και περιστατικά, συγκλονιστικά και γεμάτα μεγαλείο, που σημάδεψαν ανεξίτηλα ανθρώπους και οικογένειες με ψυχικό μεγαλείο από το σήμερα και το παρελθόν, που εμπνέουν και ζεσταίνουν τις καρδιές παρακινώντας σε μεγαλειώδεις πράξεις. 

Η δεύτερη ανησυχία προήλθε από το κύρος του συγγραφέα, ενός πνευματικού ανθρώπου, λάτρη του «ωραίου και του αληθινού», που για χρόνια με το βάρος της γραφίδας του διακονεί και υπηρετεί με πάθος, ζωντάνια και συνέπεια τη συγγραφική του δράση. Η δυσκολία γίνεται ακόμη μεγαλύτερη όταν αναλογίζομαι ότι η εκτίμηση και η εμπιστοσύνη του στο πρόσωπό μου είναι μεγάλη. Διαπραγματεύεται με εξαιρετική επιδεξιότητα και μαεστρία ένα θέμα της πρόσφατης ιστορίας, χρησιμοποιώντας πληροφορίες, ιστορικά ντοκουμέντα και φαντασία, επιτυγχάνοντας έντεχνα να σμίξει το πραγματικό με το φανταστικό χωρίς να επηρεαστεί από προκαταλήψεις, χωρίς άθλιες παρεμβάσεις, ιστορικές κακοποιήσεις και παραφραστικές σκοπιμότητες. Αφιερώνει πολλές σελίδες σε ιδανικά και οράματα.

Όμως όσο και αν έχει φύγει ο αδυσώπητος χρόνος, οι επερχόμενες γενιές δεν θα «ξεχάσουν» γιατί στο κύτταρό τους έχουν ανεξίτηλα χαραχτεί αρχές και αξίες. Και αυτή είναι αν θέλετε η ενδόμυχος προσπάθεια του συγγραφέα, ο οποίος με τα έργα του επιθυμεί να μεταλαμπαδεύσει στα νέα παιδιά γεγονότα του χθες, του σήμερα και του αύριο με την ευχή ότι ο πολιτισμός δεν φωτίζεται μόνο με το χρήμα και τις πολιτικές σκοπιμότητες. 

Οφείλω λοιπόν να εκφράσω τα θερμά μου συγχαρητήρια στον συγγραφέα αυτών των βιβλίων. Ιδιαίτερα όμως ήθελα επ’ ολίγον να σταθώ στα πονήματά του τα οποία τον κατατάσσουν στους «μ ε γ ά λ ο υ ς» του συγγραφικού Ελληνικού στερεώματος. Δεν είμαι ειδικός να τον κρίνω. Όμως από την ανάγνωσή τους μπορώ ανεπιφύλακτα, χωρίς καμία δόση υστεροβουλίας, να πω ότι το βάρος της συγγραφικής του πέννας δεν έχει τίποτε να ζηλέψει από τους «επαγγελματίες» του είδους. Και τα λέγω τούτα χωρίς πρόθεση αβανταδόρικης ρεκλάμας των βιβλίων του. Απλά και ταπεινά τον συγχαίρω και καταθέτω την υπερηφάνειά μου γιατί ένας φίλος και «συνάδελφός» μου (απόφοιτος Σχολής Αξκών Διαβιβάσεων) αποτελεί κ ε φ ά λ α ι ο πνευματικού ανθρώπου, που κοσμεί την πατρίδα μας.

Η ελευθερία της σκέψης του, η ποιότητα της γραφίδας και το ήθος του, μου επιβάλλουν ανεπιφύλακτα να τον συγχαρώ για την αξιέπαινη προσφορά του. Δεν είμαι ειδικός ούτε κριτικός, δεν είμαι λογοτέχνης ούτε ιστορικός για να κρίνω τα βιβλία του, αυτά τα ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ, που δεν πρέπει να παραμείνουν στα στενά όρια του Δροσερού, του Φλαμουλίου, μηδέ των Τρικάλων εξαιρουμένων. Εξήντλησε τα όριά του ,έψαξε όλες τις ιστορικές πηγές, ερεύνησε και άκουσε διηγήσεις κατοίκων, ανεκάλυψε σπάνια ντοκουμέντα από τις παραδόσεις μας, πάντρεψε το χθες με το σήμερα εμπλουτίζοντας τα βιβλία του με σπάνιο φωτογραφικό υλικό.

Μέσα στις σελίδες των βιβλίων του Παναγιώτου Κ. Νταλούκα διακρίνεται η αξιέπαινη προσπάθεια, ο αγώνας και η πορεία που σημάδεψαν την ιστορία της περιοχής, την οποία είχα την τιμή σαν Ταξίαρχος Διοικητής της ΣΜΥ να γνωρίσω από κοντά επισκεπτόμενος και το Στρ. Αεροδρόμιο του Φλαμουλίου. Οδηγεί με μαεστρία τον αναγνώστη στα χνάρια της «φιλοσοφικής» του σκέψης και τα πονήματά του θα αποτελέσουν σπουδαία παρακαταθήκη στους επερχομένους.

Το Ε Υ Γ Ε είναι το μόνο που σεμνά και ταπεινά, με σεβασμό στο έργο του, μπορώ να του χαρίσω.

Υ.Γ.: Θα ήταν παράλειψή μου να μην συγχαρώ τον Αιδεσιμότατο Πρωτοπρεσβύτερο Αθανάσιο Τύμπα , τον Έφεδρο Ταγματάρχη κ. Θωμά Σπυρόπουλο καθώς και τους «πρωτογενείς και δευτερογενείς» συντελεστές αυτών των …κατορθωμάτων.