Παντρεμένοι αλλά μόνοι: Η σιωπηλή κρίση που ζουν πολλά ζευγάρια

Της Ιωάννας Χαρμπέα, Κοινωνιολόγου

Μπορείς να κοιμάσαι δίπλα σε έναν άνθρωπο κάθε βράδυ και να νιώθεις πιο μόνος από ποτέ.

Μπορεί να μοιράζεστε το ίδιο σπίτι, τα ίδια έξοδα, τα ίδια παιδιά, τις ίδιες υποχρεώσεις και παρ’ όλα αυτά να έχει δημιουργηθεί ανάμεσά σας μια απόσταση που κανείς δεν ξέρει πώς να γεφυρώσει.

Αυτό είναι ίσως ένα από τα πιο παράξενα πρόσωπα του σύγχρονου γάμου.

Δεν είναι πάντα ότι έφυγε η αγάπη. Μερικές φορές απλώς χάθηκε η σύνδεση.

Στην αρχή υπάρχει ο έρωτας. Τα μηνύματα, οι συζητήσεις μέχρι αργά, η ανυπομονησία να συναντήσεις τον άλλον. Ύστερα έρχεται η καθημερινότητα.

Οι λογαριασμοί. Η δουλειά. Τα παιδιά. Η κούραση. Οι υποχρεώσεις.

Και κάποια στιγμή το «πώς είσαι;» αντικαθίσταται από το «πήρες τα παιδιά;».

Το «μου έλειψες» από το «τι θα φάμε σήμερα;».

Και χωρίς να το καταλάβουν, δύο άνθρωποι που κάποτε δεν μπορούσαν να περάσουν ούτε μία μέρα χωριστά αρχίζουν να ζουν παράλληλες ζωές.

Η μοναξιά μέσα στον γάμο

Η μοναξιά δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είσαι μόνος.

Μπορεί να σημαίνει ότι δεν αισθάνεσαι ότι σε βλέπει κανείς πραγματικά.

Ότι ο άνθρωπος που βρίσκεται δίπλα σου δεν γνωρίζει πλέον τι σκέφτεσαι, τι φοβάσαι, τι ονειρεύεσαι.

Και τότε δημιουργείται μια επικίνδυνη συνθήκη: η συνύπαρξη χωρίς ουσιαστική επικοινωνία.

Το ζευγάρι λειτουργεί. Το σπίτι λειτουργεί. Η οικογένεια λειτουργεί.

Αλλά η σχέση;

Αυτή μπορεί να έχει μείνει πίσω.

Κι όμως, δεν φταίει πάντα ο γάμος

Ζούμε σε μια εποχή όπου έχουμε περισσότερες επιλογές από ποτέ. Μπορούμε να επιλέξουμε αν θα παντρευτούμε, πότε θα παντρευτούμε και αν θα παραμείνουμε σε έναν γάμο που δεν μας εκφράζει.

Αυτό είναι μια σημαντική κοινωνική αλλαγή.

Ταυτόχρονα, όμως, έχουμε δημιουργήσει και τεράστιες προσδοκίες από τον σύντροφό μας.

Θέλουμε να είναι εραστής, καλύτερος φίλος, ψυχολόγος, σύντροφος, συνοδοιπόρος, οικονομικός συνεργάτης και άνθρωπος που θα μας κάνει συνεχώς να αισθανόμαστε ξεχωριστοί.

Και όταν η πραγματικότητα δεν μοιάζει με αυτή την εικόνα, εύκολα πιστεύουμε ότι «κάτι πήγε λάθος».

Ίσως όμως ο γάμος να μην απέτυχε.

Ίσως απλώς χρειάζεται να θυμηθούμε ότι καμία σχέση δεν συντηρείται μόνη της.

Το μεγαλύτερο λάθος;

Να θεωρούμε τον άλλον δεδομένο.

Να πιστεύουμε ότι επειδή παντρευτήκαμε, η σχέση είναι εξασφαλισμένη.

Δεν είναι.

Ο άνθρωπος που έχουμε απέναντί μας αλλάζει. Αλλάζουμε κι εμείς.

Οι ανάγκες μας αλλάζουν. Οι προτεραιότητές μας αλλάζουν. Οι φόβοι μας αλλάζουν.

Και ένας γάμος που θέλει να αντέξει στον χρόνο χρειάζεται δύο ανθρώπους πρόθυμους να γνωρίζουν ξανά ο ένας τον άλλον, ξανά και ξανά.

Όχι μόνο όταν όλα πηγαίνουν καλά.

Κυρίως όταν δεν πηγαίνουν καλά.

Ίσως τελικά αυτό να είναι το πραγματικό νόημα του γάμου

Όχι να μην τσακωθείς ποτέ.

Όχι να μην απογοητευτείς ποτέ.

Όχι να ζεις σε μια μόνιμη κατάσταση ρομαντισμού.

Αλλά να μπορείς, μέσα στην ατέλεια της καθημερινότητας, να πεις:

«Σε ακούω».

«Σε βλέπω».

«Είμαι εδώ».

Γιατί ο γάμος δεν πεθαίνει απαραίτητα όταν σταματάμε να αγαπάμε.

Μερικές φορές αρχίζει να σβήνει όταν σταματάμε να ενδιαφερόμαστε για τον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου που έχουμε δίπλα μας.

Και ίσως η πιο σημαντική ερώτηση που θα μπορούσε να κάνει σήμερα κάθε παντρεμένος άνθρωπος στον σύντροφό του να μην είναι «με αγαπάς ακόμα;».

Αλλά:

«Είσαι ακόμα καλά μαζί μου;»

Γιατί πίσω από αυτή την ερώτηση μπορεί να βρίσκεται ολόκληρη η αλήθεια μιας σχέσης.

Ιωάννα Χαρμπέα

Κοινωνιολόγος