Οι ψυχές που δεν πρόλαβαν

Γράφει η Ιωάννα Χαρμπέα

Κοινωνιολόγος – Συγγραφέας

Στον Γιώργο Μαζωνάκη

Υπάρχουν ψυχές

που δεν τις χωράει ο θάνατος.

Γιατί ο θάνατος, όσο αμείλικτος κι αν είναι,

δεν δύναται να αφανίσει

ό,τι πρόλαβε να γίνει μνήμη,

τραγούδι,

συναίσθημα,

παρουσία.

Κι υπάρχουν άνθρωποι

που φεύγουν πριν την ώρα τους,

σαν να διέκοψε κάποιος βίαια

μια πρόταση που δεν τελείωσε,

σαν να έκλεισε απότομα

ένα βιβλίο

ενώ έμεναν ακόμη

ολόκληρα κεφάλαια να γραφτούν.

Έτσι έφυγες, Γιώργο…

Με έναν αποτρόπαιο αιφνιδιασμό

που άφησε πίσω του

τη σιωπή εκείνη

που δεν μοιάζει με καμία άλλη.

Τη σιωπή του «γιατί;»

Του «δεν γίνεται…»

Του «είχε ακόμη τόσα να δώσει…».

Γιατί ορισμένοι άνθρωποι

δεν τελειώνουν όταν πεθαίνουν.

Τελειώνει μόνο η βιολογική τους παρουσία.

Η ουσία τους, όμως,

παραμένει ακατάλυτη.

Παραμένει

στη φωνή που θα ακουστεί ξανά

και κάποιος θα σταθεί για λίγο ακίνητος.

Στο τραγούδι που θα γεννήσει

ένα δάκρυ χωρίς προειδοποίηση.

Στη μνήμη εκείνων

που σε αγάπησαν χωρίς να σε γνωρίσουν ποτέ.

Κι αυτό είναι ίσως

η πιο παράδοξη αθανασία:

να κατοικείς

μέσα στους άλλους.

Να έχεις φύγει από τον κόσμο

και, εντούτοις,

να εξακολουθείς να υπάρχεις

σε χιλιάδες ψυχές.

Γιατί η τέχνη δεν υπακούει

στους νόμους της φθοράς.

Και το τραγούδι,

όταν έχει ποτίσει βαθιά

τη συλλογική μνήμη,

δεν πεθαίνει.

Γιώργο,

η μοίρα υπήρξε αμείλικτη

εκεί όπου η ζωή

χρωστούσε ακόμη συνέχεια.

Άφησε πίσω της

ένα κενό δυσανάλογο

με τα χρόνια που πρόλαβες να ζήσεις,

με τα όνειρα που δεν πρόλαβαν να ολοκληρωθούν,

με τις λέξεις που δεν ειπώθηκαν,

με τα τραγούδια που ίσως δεν ακούσαμε ποτέ.

Και ίσως αυτό να είναι

το πιο οδυνηρό πρόσωπο της απώλειας:

όχι μόνο αυτό που χάθηκε,

αλλά κυρίως

αυτό που δεν πρόλαβε να υπάρξει.

Οι άνθρωποι φοβούνται τον θάνατο

γιατί νομίζουν πως είναι το τέλος.

Μα όχι.

Τέλος είναι η λήθη.

Κι εσύ δεν θα γίνεις λήθη.

Θα επιστρέφεις

κάθε φορά που θα ανάβουν τα φώτα μιας πίστας,

κάθε φορά που μια φωνή θα τραγουδά

με εκείνη τη γνώριμη ένταση της ψυχής,

κάθε φορά που κάποιος

θα αναζητά μέσα σε ένα τραγούδι

όσα δεν μπόρεσε να πει στη ζωή.

Θα επιστρέφεις

χωρίς να επιστρέφεις.

Θα υπάρχεις

χωρίς να φαίνεσαι.

Θα ζεις

εκεί όπου ζουν

οι άνθρωποι που αγαπήθηκαν αληθινά:

μέσα στη μνήμη.

Και η μνήμη, όταν είναι συλλογική,

γίνεται ένα είδος αιωνιότητας.

Γι’ αυτό,

όσο κι αν ο χρόνος προχωρήσει,

όσο κι αν οι εποχές αλλάξουν,

όσο κι αν καινούριες φωνές

γεμίσουν τον ορίζοντα,

κάπου θα υπάρχει πάντα

ένα τραγούδι σου.

Και μαζί του

ένα κομμάτι από εσένα.

Γιατί κάποιοι άνθρωποι

δεν φεύγουν πραγματικά.

Απλώς

μετακομίζουν από τη ζωή

στην αιωνιότητα.

Κι εσύ, Γιώργο,

δεν θα ξεχαστείς.

Θα είσαι πάντα

εκεί που σε αγάπησαν.

Στις καρδιές.

Στις αναμνήσεις.

Στα τραγούδια.

Στις νύχτες που θα σε αναζητούν.

Και θα ζεις ανάμεσά μας,

όχι ως απουσία,

αλλά ως παρουσία που δεν υπακούει στον θάνατο.

Γιατί υπάρχουν ψυχές

που χάνονται άδικα από τη ζωή,

μα δεν χάνονται ποτέ

από την ιστορία των ανθρώπων.

Κι εσύ

θα είσαι μία από αυτές.

Αθάνατος μέσα στη μνήμη μας.

Ανεξίτηλος μέσα στο τραγούδι μας.

Αιώνιος μέσα στην ψυχή μας.