Νοσταλγία της Παιδικής Αθωότητας…

Γράφει η Ιωάννα Χαρμπέα κοινωνιολόγος/εγκληματολόγος/συγγραφέας 

Στων χρόνων τα βαθύσκιωτα υπόγεια περιπλανιέμαι,

εκεί όπου οι μνήμες ανασαίνουν σαν λιβάνι ξεχασμένο,

κι αναζητώ το άφθαρτο βλέμμα του παιδιού

που κάποτε κατοικούσε μέσα μου σαν άγγελος ακοίμητος.

Ήταν οι μέρες ντυμένες με χρυσόφωτη απλότητα,

όταν ο ουρανός χωρούσε μέσα σε μια σταγόνα βροχής

και η ελπίδα άνθιζε αβίαστα

στις ρωγμές της πιο ταπεινής αυλής.

Τώρα οι εποχές βαραίνουν σαν μολύβδινα πέπλα,

και η ψυχή, κουρασμένη από την αμείλικτη φθορά,

σέρνει τις σιωπές της μέσα σε λαβυρίνθους λήθης,

εκεί όπου τα όνειρα γερνούν πριν προλάβουν να ανθίσουν.

Ω, παιδική αθωότητα, λευκή βασίλισσα των χαμένων ετών,

πόσο αδυσώπητη είναι η απουσία σου!

Σαν καμπάνα ερημικού μοναστηριού αντηχεί το όνομά σου

στα εσώτερα της ύπαρξης,

εκεί όπου ούτε ο χρόνος ούτε η λογική δύνανται να εισχωρήσουν.

Κι όμως, μέσα στην ερεβώδη σιωπή της ωριμότητας,

μια σπίθα από το αρχαίο σου φως επιμένει·

σαν ιερό απολίθωμα της ψυχής,

σαν ανεξίτηλη μαρτυρία ότι κάποτε υπήρξαμε αθώοι.

Και κάθε δειλινό που ο ήλιος βυθίζεται

στο πορφυρό βάθος της μνήμης,

αφήνω την καρδιά μου να επιστρέφει για λίγο

σε εκείνον τον χαμένο παράδεισο,

όπου η αγάπη δεν γνώριζε φόβο,

η χαρά δεν ζητούσε αιτία,

και ο κόσμος ολόκληρος ήταν ένα θαύμα

που άνοιγε τα φτερά του μπροστά στα μάτια ενός παιδιού.