Του Ηλία Γιαννακόπουλου/Φιλολόγου
In Memoriam
*200 από την ηρωική Έξοδο του Μεσολογγίου (10-11 Απριλίου 1826)
«Εκείθε με τους αδελφούς εδώθε με το χάρο»
Το Μεσολόγγι κατέχει ξεχωριστή θέση ανάμεσα στους Τόπους-Σύμβολα κι αυτό γιατί ταυτίστηκε με την Ηθική Νίκη του ανθρώπου αγωνιστή ενάντια στην υλική και στρατιωτική υπεροχή του αντιπάλου που πέτυχε μεν μία στρατιωτική νίκη,αλλά έχασε στο πεδίο της Ηθικής. Σχετικά με το Μεσολόγγι -Σύμβολο γράφει ο Μ. Κιτρομηλίδης:
“Το Μεσολόγγι ως εμβληματικός τόπος μνήμης, ως αρχέτυπο θυσίας, ως σύμβολο ελευθερίας, έχει αποβεί στην κοινή συνείδηση του νέου ελληνισμού αστείρευτη πηγή συγκινήσεων και απαράμιλλο πρότυπο που καθορίζει τα ηθικά μέτρα και τις αξίες της συνύπαρξης και των συλλογικών επιδιώξεων μιας κοινωνίας η οποία επιθυμεί να υπάρχει ως ελεύθερο έθνος”.
Σύμφωνα με τα «Ενθυμήματα Στρατιωτικά» του Νικόλαου Κασομούλη, ο οποίος υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας και αγωνιστής κατά την Τρίτη Πολιορκία του Μεσολογγίου, η απόφαση να μην αφεθούν ζωντανές οι γυναίκες και τα παιδιά στα χέρια των εχθρών ήταν όντως μια δραματική απόφαση των πολιορκημένων, η οποία συζητήθηκε και υλοποιήθηκε σε αρκετές περιπτώσεις πριν από την Έξοδο (10 Απριλίου 1826)
«Αποφάσισαν όλοι να φονεύσωμεν όλαις τις γυναίκες , ανεξαιρέτως, και τα μικρά παιδιά επί λόγω να μην προδοθώμεν από τας κραυγάς των, και τότε δεν μείνει κανένας μας ζωντανός, και προσέτι διά να μη μείνουν αιχμάλωτοι εις τους εχθρούς. Διά να αποφύγωμεν δε την φιλόστοργον συμπάθειαν των πατέρων και αδελφών, απεφασίσθη να σφάξη ο ένας του αλλονού την οικογένειαν.
Όλοι με μίαν φωνήν, το αποφάσισαν, και ήσαν έτοιμοι να κινηθούν και να ειδοποιήσουν το στράτευμα να αρχίση…»
Σε αυτή τη απόφαση διαφώνησε ο Αρχιερέας Ρωγών Ιωσήφ.
Τελικά συμφώνησαν «τα μικρά παιδιά όλα να τα ποτίσουν αφιόνι οι γονείς, άμα σκοτειδιάση…» (Ν. Κασομούλης, “Στρατιωτικά ενθυμήματα”).
Λίγο πριν την έξοδον 10 προς 11 Απριλίου 1826
“Όλοι οι Οπλαρχηγοί και στρατιώται επήγαμεν και αποχαιρετίσαμεν τους συναγωνιστάς μας, φίλους και συγγενείς, πληγωμένους και ασθενείς, οίτινες με δάκρυα χαράς μάλλον παρά με λύπην χωριζόμενοι από ημάς, έμειναν να πεθάνουν πολεμούντες· κανένας από αυτούς δεν αγανάκτιζεν, διότι ο κίνδυνος της ζωής ήτον επίσης ο ίδιος και εις αυτούς και εις ημάς. Όλοι εύχοντο προς τους αναχωρούντας την καλήν αντάμωσιν εις τον άλλον κόσμον” (N. Kασομούλης).
Κάπως έτσι γράφτηκε η Ιστορία της Ελλάδας και κάπως έτσι ποτίστηκε το δέντρο της εθνικής μας Ελευθερίας.
“Δρόμο να σχίσουν τα σπαθιά, κι ελεύθεροι να μείνουν”
Κάθε συσχετισμός με τα σημερινά ενδιαφέροντα και τις συμπεριφορές πολλών Ελλήνων (ΟΠΕΚΕΠΕ) προσβάλλει βάναυσα τη Μνήμη των αγωνιστών Μεσολογγιτών και καταδεικνύει τον εθνικό μας κατήφορο.
