H 8η του Μάρτη δεν είναι γιορτή, είναι η συνέχεια των διαρκών αγώνων των γυναικών για ισότητα, ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση, τον πόλεμο και την πατριαρχία.
Ήταν 8η του Μάρτη του 1857, όταν οι γυναίκες εργάτριες στην κλωστοϋφαντουργία της Νέας Υόρκης κατέβηκαν σε απεργία και διαδήλωσαν απαιτώντας βελτίωση των απάνθρωπων συνθηκών εργασίας, μείωση των ωρών εργασίας τους και εξίσωση των μισθών τους με αυτούς των ανδρών. Από τότε η 8η Μάρτη είναι μία ημερομηνία άρρηκτα συνδεδεμένη με την ιστορία και τους αγώνες του γυναικείου και του εργατικού κινήματος.
Το 2026 βρίσκει την ανθρωπότητα με νέες ανοιχτές εστίες πολέμου. Στεκόμαστε δίπλα στις προσφύγισσες και μετανάστριες που παλεύουν με τα κύματα και τους φράχτες, θύματα ενός συστήματος που τις αφήνει απροστάτευτες απέναντι στα κυκλώματα trafficking και τη σύγχρονη δουλεία. Η αλληλεγγύη μας δεν έχει σύνορα, χρώμα ή θρησκεία. Από τη Γάζα και το Ιράν μέχρι τη Βενεζουέλα και την Κούβα οι γυναίκες βρίσκονται στις πρώτες γραμμές των αγώνων για ανεξαρτησία και απαλλαγή από τα δεσμά της νεοαποικιοκρατίας.
Εκατόν εξήντα εννέα χρόνια μετά, οι διακρίσεις σε βάρος των γυναικών στην εργασία, την εκπαίδευση και την οικογένεια συνεχίζουν να υφίστανται. Οι γυναικοκτονίες, τα εγκλήματα μίσους, οι καταγγελίες για σεξουαλική κακοποίηση και βιασμούς που έρχονται στο φως, σημαδεύουν την επέτειο της Ημέρας της Γυναίκας. Απαιτούμε την πλήρη και ουσιαστική εφαρμογή της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης χωρίς αστερίσκους. Η ενσωμάτωση στον ποινικό κώδικα του όρου “γυναικοκτονία” είναι επιτακτική. Καμία μόνη απέναντι στη έμφυλη βία, καμία λιγότερη στους δρόμους!
Οι αγώνες των γυναικών έχουν αναγκάσει τις κυβερνήσεις να κάνουν κάποια βήματα προς την ισότητα. Η σύμβαση 190 της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ΔΟΕ, 2019) «Για την Εξάλειψη της Βίας και της Παρενόχλησης στον Χώρο της Εργασίας» ενσωματώθηκε στο εθνικό δίκαιο στον Ν. 4808/2021. Δυστυχώς όμως δεν είναι λίγα και τα βήματα προς τα πίσω.
Οι αντεργατικοί νόμοι της κυβέρνησης της ΝΔ πλήττουν περισσότερο τις γυναίκες που συνεχίζουν να είναι η πλειοψηφία στις επισφαλείς, χαμηλόμισθες και αδήλωτες θέσεις εργασίας, βιώνοντας διπλές και τριπλές ανισότητες στις συντάξεις και τις αμοιβές. Δεν ξεχνάμε το έγκλημα στη ΒΙΟΛΑΝΤΑ. Η θυσία εργατριών στο βωμό του κέρδους, η έλλειψη μέτρων ασφαλείας και η εργοδοτική ασυδοσία δεν είναι ατυχήματα, είναι η ωμή πραγματικότητα της υποτιμημένης γυναικείας εργασίας.
Οι αναχρονιστικές και συντηρητικές αντιλήψεις της κυβέρνησης για τη θέση των γυναικών στην κοινωνία χρησιμοποιούνται από την επίσημη πολιτεία για να απαλλάσσεται η ίδια από τις υποχρεώσεις της για κοινωνικές δομές στήριξης και πρόνοιας, φορτώνοντας στις γυναίκες εργαζόμενες τα βάρη της κοινωνικής αναπαραγωγής και φροντίδας κάθε ανθρώπινης ανάγκης.
Παρά τις κυβερνητικές εξαγγελίες ότι
ΟΛΕΣ οι μητέρες, ανεξάρτητα από το αν εργάζονται στον ιδιωτικό ή δημόσιο τομέα, θα λαμβάνουν εννέα μήνες επίδομα μητρότητας – οι αναπληρώτριες μητέρες εκπαιδευτικοί δεν εντάσσονται σε αυτή την απόφαση, γεγονός που συνιστά άνιση αντιμετώπιση και αποτελεί συνάμα κατάφωρη αδικία τη στιγμή που η άδεια μητρότητας είναι μικρότερη και από τους 6 μήνες του ιδιωτικού τομέα, ενώ δε δικαιούνται άδεια επαπειλούμενης κύησης παρά μόνο αναρρωτική 15 ημερών!
Σε μία προσπάθεια επαναφοράς του δόγματος ότι ο ρόλος της γυναίκας είναι αποκλειστικά η γέννα και η ανατροφή των παιδιών, τίθεται σε αμφισβήτηση ακόμη και το θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα να ορίζουμε τα σώματά μας. Την ώρα που η διεθνής Ακροδεξιά — από τις ΗΠΑ του Τραμπ ως την Ουγγαρία του Όρμπαν — επιχειρεί να επαναφέρει την απαγόρευση των αμβλώσεων, κάθε απόπειρα εξίσωσης των “δικαιωμάτων του εμβρύου” με το κεκτημένο δικαίωμα των γυναικών στην αυτοδιάθεση είναι προβληματική και επικίνδυνη. Η απρόσκοπτη πρόσβαση στη νόμιμη διακοπή κύησης στα δημόσια νοσοκομεία δεν είναι υπό διαπραγμάτευση, είναι θεμελιώδης κατάκτηση.
Ταυτόχρονα, παρατηρείται μία συνεχώς αυξανόμενη προώθηση της πατριαρχικής κουλτούρας από μερίδα συστημικών ΜΜΕ που είτε κατηγορούν τα θύματα κακοποίησης είτε προβάλλουν επικίνδυνα σεξιστικά πρότυπα ως προς το ρόλο της γυναίκας, την γυναικεία ομορφιά κλπ.
Η κατάρριψη των στερεοτύπων που εγκλωβίζουν τους ανθρώπους, κάθε φύλου, σε ιδεολογίες και συμπεριφορές που τελικά στρέφονται ενάντια τους, προϋποθέτει πληθώρα θεσμικών και νομικών αλλαγών αλλά και βαθιές τομές στο εκπαιδευτικό σύστημα. Η ισότητα των φύλων αφορά στο σύνολο των δημοσίων πολιτικών, την εργασία, την εκπαίδευση, την οικογένεια, τα ΜΜΕ, την αντιμετώπιση της βίας κατά των γυναικών, της άρσης των διακρίσεων και του στίγματος. Στηρίζουμε τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας και παλεύουμε για μια κοινωνία απαλλαγμένη από στερεότυπα φύλου, ταυτότητας ή έκφρασης.
Ειδικότερα στην εκπαίδευση, απαιτούνται βασικές μεταρρυθμίσεις όπως η ένταξη συμπεριληπτικής ολοκληρωμένης σεξουαλικής αγωγής σε όλη τη διάρκεια του σχολικού βίου, σχολικά εγχειρίδια με συμπεριληπτική γλώσσα και εικονογράφηση, αναμόρφωση των αναλυτικών προγραμμάτων ώστε να προάγεται η ισότητα, ο σεβασμός στην διαφορετικότητα και η εξάλειψη του στίγματος και των διακρίσεων, με απαραίτητη βέβαια την καθολική επιμόρφωση των εκπαιδευτικών σε θέματα έμφυλης βίας και διακρίσεων. Η ορθή διαπαιδαγώγηση μπορεί να δημιουργήσει μία κοινωνία απαλλαγμένη από στερεότυπα, διακρίσεις λόγω φύλου, ταυτότητας, έκφρασης ή χαρακτηριστικών φύλου και κάθε μορφή ρατσιστικών αντιλήψεων. Ένα καλύτερο αύριο για μας και τα παιδιά μας, μια δημοκρατική κοινωνία ισότητας που η απελευθέρωση των γυναικών θα είναι αυτονόητη και δεδομένη!
Όχι πόλεμο στο όνομά μας!
Σπάμε τα στερεότυπα – Σπάμε τις διακρίσεις!
Παλεύουμε για καθολική ισότητα!
Καλούμε σε μαζική κινητοποίηση την Κυριακή 8 Μάρτη 2026
στην Πλατεία Κλαυθμώνος στις 2μ.μ.
Η Γραμματεία των ΣΥΝΕΚ
