Με φόντο τον ουρανό που αλλάζει χρώματα και διαθέσεις, η γη απλώνεται ζωντανή και εύφορη.
Τα χωράφια, άλλοτε πράσινα από ελπίδα κι άλλοτε γυμνά από αναμονή, αφηγούνται τον αέναο κύκλο της ζωής.
Ο ήλιος ανατέλλει και δύει πάνω από τα βουνά, φωτίζοντας τον μόχθο, τη σπορά και την υπομονή, θυμίζοντας πως τίποτα δεν γεννιέται χωρίς χρόνο και φροντίδα.
Κι εγώ εδώ…
να κοιτάζω τον ουρανό και τη γη.
Να ελπίζω. Να περιμένω.
Να επιμένω.
Μέσα στα χωράφια, εκεί όπου η σιωπή μιλά και η φύση δοκιμάζει την πίστη του ανθρώπου.
Εδώ, στον πρωτογενή τομέα, η φύση δεν υπόσχεται· ανταποκρίνεται.
Ο άνθρωπος σπέρνει με σεβασμό και θερίζει με ευθύνη.
Κάθε αυλάκι κουβαλά κόπο, μνήμη και συνέχεια, κάθε μέρα μια νέα αρχή.
Γη και ουρανός δεν είναι αντίθετα.
Είναι ενωμένα.
Θυμίζουν την ενότητα, τη συνεργασία και τη δημιουργία.
Όπως και ο άνθρωπος με τη φύση.
Εκεί γεννιέται η ζωή. Εκεί χτίζεται το μέλλον.
Και κατι ακόμη….
