Απόλυση εργαζομένου στην Ελλάδα: Δικαίωμα εργοδότη και όρια προστασίας εργαζομένου

Του Γιώργου Δαλιάνη με τη συνεργασία του Πέτρου Παπαπέτρου και της Αλεξάνδρας Δαλιάνη*

Στην ελληνική έννομη τάξη, ο εργοδότης διατηρεί το δικαίωμα να καταγγείλει μονομερώς τη σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, χωρίς να υποχρεούται κατ’ αρχήν να επικαλεστεί συγκεκριμένο λόγο. Το σύστημα αυτό, γνωστό ως “αναιτιώδες της απόλυσης”, συνδυάζεται όμως με μια βασική υποχρέωση: την καταβολή της νόμιμης αποζημίωσης.

Στην πράξη, η υποχρέωση αυτή τηρείται στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων και λειτουργεί ως βασικός μηχανισμός εξισορρόπησης της σχέσης εργοδότη–εργαζομένου. Ωστόσο, η καταβολή αποζημίωσης δεν καθιστά αυτομάτως την απόλυση νόμιμη. Ο εργαζόμενος έχει το δικαίωμα να αμφισβητήσει τη νομιμότητα της καταγγελίας, είτε ενώπιον της διοίκησης (Επιθεώρηση Εργασίας) είτε ενώπιον των δικαστηρίων, ιδίως όταν συντρέχουν ενδείξεις καταχρηστικής άσκησης του δικαιώματος. 

1. Το διευθυντικό δικαίωμα απόλυσης

Το διευθυντικό δικαίωμα απόλυσης αποτελεί έκφανση της επιχειρηματικής ελευθερίας και του ιδιωτικού χαρακτήρα της σύμβασης εργασίας. Επιτρέπει στον εργοδότη να διαμορφώνει την οργάνωση της επιχείρησης και να αποφασίζει για τη λύση της εργασιακής σχέσης.

Η βασική ιδιαιτερότητα του ελληνικού συστήματος είναι ότι δεν απαιτείται αιτιολόγηση της απόλυσης. Το στοιχείο αυτό διαφοροποιεί το ελληνικό δίκαιο από άλλα ευρωπαϊκά συστήματα που απαιτούν “βάσιμο λόγο”. Όμως το δικαίωμα αυτό δεν είναι ανεξέλεγκτο.

2. Τυπικές προϋποθέσεις νόμιμης απόλυσης

Για να είναι έγκυρη μια απόλυση, πρέπει να πληρούνται σωρευτικά ορισμένες τυπικές προϋποθέσεις:
•Έγγραφη καταγγελία της σύμβασης
•Καταβολή της νόμιμης αποζημίωσης (όπου απαιτείται)
•Πλήρης τακτοποίηση μισθολογικών και ασφαλιστικών υποχρεώσεων
•Μη ύπαρξη ειδικής νομικής προστασίας του εργαζομένου

Η παράλειψη οποιασδήποτε από τις παραπάνω προϋποθέσεις οδηγεί σε ακυρότητα της απόλυσης, ανεξαρτήτως του αν υπάρχει ή όχι καταχρηστικότητα.

3. Το ουσιαστικό όριο: η καταχρηστική απόλυση

Ακόμη και όταν τηρούνται όλες οι τυπικές προϋποθέσεις, η απόλυση μπορεί να κριθεί άκυρη εφόσον ασκείται καταχρηστικά, σύμφωνα με το άρθρο 281 ΑΚ.

Η καταχρηστικότητα κρίνεται όταν η άσκηση του δικαιώματος υπερβαίνει προφανώς τα όρια:

•της καλής πίστης
•των χρηστών ηθών
•του κοινωνικού και οικονομικού σκοπού του δικαιώματος

Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι η απόλυση δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως μέσο εκδίκησης, πίεσης ή προσχηματικής αναδιάρθρωσης.

4. Χαρακτηριστικές περιπτώσεις καταχρηστικής απόλυσης

Η νομολογία έχει διαμορφώσει ορισμένα σαφή κριτήρια μέσα από επαναλαμβανόμενα πραγματικά περιστατικά.

Απόλυση ως αντίποινο
Όταν εργαζόμενος ασκεί νόμιμα δικαιώματα (π.χ. διεκδίκηση δεδουλευμένων) και απολύεται σε άμεση χρονική συνάφεια, η απόλυση θεωρείται εκδικητική και καταχρηστική.

Άρνηση βλαπτικής μεταβολής
Η άρνηση εργαζομένου να αποδεχθεί μονομερή επιδείνωση των όρων εργασίας (όπως μετατροπή πλήρους σε μερική απασχόληση) δεν μπορεί να οδηγήσει σε “τιμωρητική” απόλυση.

Προσχηματική οικονομική αιτία
Όταν επικαλούνται οικονομικές δυσκολίες αλλά η θέση καλύπτεται άμεσα από άλλο εργαζόμενο, ο λόγος θεωρείται προσχηματικός.

Ειδικά προστατευόμενες κατηγορίες
Η απόλυση εγκύου, συνδικαλιστή ή άλλης προστατευόμενης κατηγορίας χωρίς νόμιμη αιτία οδηγεί σε αυτοδίκαιη ακυρότητα.

Ανεπαρκής ή ψευδής αιτιολογία
Αν και δεν απαιτείται αιτία, όταν ο εργοδότης επικαλείται λόγο (π.χ. χαμηλή απόδοση) και αυτός αποδεικνύεται αναληθής, ενισχύεται ο ισχυρισμός περί καταχρηστικότητας.

5. Άμυνα και δικαιώματα του εργαζομένου

Ο εργαζόμενος που θεωρεί ότι η απόλυση είναι άκυρη έχει συγκεκριμένα ένδικα μέσα:

•Αγωγή ακυρότητας απόλυσης εντός προθεσμίας 3 μηνών
•Αίτημα επαναπρόσληψης
•Διεκδίκηση μισθών υπερημερίας
•Αξίωση χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης (σε ορισμένες περιπτώσεις)

Ιδιαίτερη σημασία έχει το βάρος απόδειξης:
ο εργαζόμενος επικαλείται την καταχρηστικότητα, ενώ ο εργοδότης καλείται να αποδείξει ότι η απόλυση εντάσσεται σε νόμιμη επιχειρηματική λειτουργία.

6. Ο ρόλος της διοίκησης και της δικαιοσύνης

Η Επιθεώρηση Εργασίας λειτουργεί ως πρώτο στάδιο ελέγχου και διαμεσολάβησης, χωρίς όμως δεσμευτική κρίση επί της νομιμότητας. Η τελική κρίση ανήκει στα δικαστήρια, τα οποία αξιολογούν συνολικά τα πραγματικά περιστατικά και τη συμπεριφορά των μερών.

Συμπέρασμα

Το ελληνικό σύστημα απόλυσης ισορροπεί μεταξύ της ελευθερίας του εργοδότη να οργανώνει την επιχείρησή του και της ανάγκης προστασίας του εργαζομένου από αυθαίρετες ή εκδικητικές συμπεριφορές. Η καταβολή αποζημίωσης δεν αρκεί για να “νομιμοποιήσει” κάθε απόλυση. Όταν η καταγγελία χρησιμοποιείται ως μέσο πίεσης, τιμωρίας ή προσχηματικής αναδιάρθρωσης, ενεργοποιείται ο μηχανισμός του άρθρου 281 ΑΚ και η απόλυση καθίσταται άκυρη, με πλήρη αποκατάσταση του εργαζομένου.

Στην πράξη, η ουσιαστική κρίση δεν βρίσκεται στο αν ο εργοδότης μπορεί να απολύσει, αλλά στο πώς και γιατί το πράττει.

* O Γιώργος Δαλιάνης είναι Διευθύνων Σύμβουλος της Artion Α.Ε. & ιδρυτής του Ομίλου ARTION, Οικονομολόγος Φοροτεχνικός.

O Πέτρος Παπαπέτρος είναι Partner, Διευθυντής του Τμήματος Μισθοδοσίας του Ομίλου ARTION. 

H Aλεξάνδρα Δαλιάνη είναι Ασκούμενη Δικηγόρος.

Το ανωτέρω κείμενο έχει ενημερωτικό χαρακτήρα και σε καμία περίπτωση δεν υποκαθιστά τις εξειδικευμένες συμβουλευτικές υπηρεσίες.

capital.gr