Αδιέξοδο…

Ποίημα της κοινωνιολόγου Ιωάννα Χαρμπέα 

Δεν με τρομάζει ο γκρεμός.

Με τρομάζει η συνήθεια

να τον ονομάζουμε ορίζοντα.

Στις αρτηρίες του χρόνου

ρέει μια σιωπή απολιθωμένη,

κι οι άνθρωποι,

αυτόχειρες των ονείρων τους,

λιτανεύουν την ήττα

σαν να ήταν ύψιστη αρετή.

Οι λέξεις απέβαλαν το νόημά τους.

Έμειναν κελύφη,

άδεια από αλήθεια,

γεμάτα από βολικές ψευδαισθήσεις.

Κι η συνείδηση,

τελευταίος επαίτης της αξιοπρέπειας,

αναζητά μια χαραμάδα φωτός

σε πολιτείες που έχτισαν

τους ναούς τους πάνω στην απουσία.

Το αδιέξοδο

δεν είναι ο δρόμος που τελειώνει.

Είναι η ψυχή

που έπαψε να εξεγείρεται.

Είναι το βλέμμα

που συμφιλιώθηκε με το σκοτάδι.

Η καρδιά

που ξέχασε να αιμορραγεί

για όσα αξίζουν.

Κι όμως…

Μέσα στα ερείπια

φυλάσσεται ακόμη

η ιεροσυλία της ελπίδας.

Γιατί κάθε τέλος

κυοφορεί μια αόρατη αρχή,

κι ακόμη κι όταν όλα καταρρέουν,

ο άνθρωπος μπορεί

να ξαναχτίσει τον εαυτό του

με τα συντρίμμια της ίδιας του της πτώσης.

Το αληθινό αδιέξοδο

δεν είναι η απουσία διεξόδου.

Είναι η παραίτηση

από την αναζήτησή της.

Αυτό το ποίημα έχει πιο υπαρξιακό και κοινωνιολογικό χαρακτήρα, με έμφαση στην αλλοτρίωση, τη συνείδηση και την ανθρώπινη αντίσταση.