Με αφορμή την πρόσφατη δημόσια καταγγελία «ειδικού» συντηρητή κατά νεαρού συνδημότη μας, ο οποίος εθελοντικά καθάρισε τον αύλειο χώρο και την εικόνα του Ηρώου της πόλης μας, οφείλουμε να αποκαταστήσουμε την αλήθεια και την ουσία των πραγμάτων.
Για χρόνια, το κεντρικό αυτό μνημείο της πόλης μας βρισκόταν σε κατάσταση πλήρους εγκατάλειψης. Η «αχρηστία», η σκόνη και η φθορά από τον χρόνο και την αδιαφορία της δημοτικής αρχής, είχαν καλύψει την ιστορική του σημασία. Όλο αυτό το διάστημα, η σιωπή των «ειδικών» και των αρμοδίων ήταν εκκωφαντική. Κανένας δεν ανησύχησε για την τύχη του μνημείου, καμιά ενόχληση από την αντιαισθητική εικόνα του και καμία καταγγελία δεν έγινε για την υποβάθμισή του.
Ξαφνικά, ένας νέος άνθρωπος, με μοναδικό κίνητρο την αγάπη για τον τόπο του και τον σεβασμό στην ιστορική μνήμη, αφιέρωσε προσωπικό χρόνο και κόπο για να αναδείξει το μνημείο. Το αποτέλεσμα είναι ορατό σε όλους: Το Ηρώο «γιαλοκόπησε» ξανά, θυμίζοντάς μας την αξία του.
Προκαλεί, λοιπόν, αλγεινή εντύπωση η σπουδή του συγκεκριμένου συντηρητή να επιτεθεί δημόσια στον εθελοντή, επικαλούμενος «καταστροφή της πατίνας». Είναι απορίας άξιο:
Πού βρισκόταν η επιστημονική του ευαισθησία όταν το μνημείο ρήμαζε από την εγκατάλειψη;
Γιατί η «πατίνα» έγινε ξαφνικά πολύτιμη μόνο όταν ένας πολίτης αποφάσισε να την καθαρίσει από τις στρώσεις της βρωμιάς;
Πώς εξηγείται η επίσκεψή του στο Δημαρχείο λίγο πριν την εκτόξευση της καταγγελίας;
Είναι σαφές ότι η παρέμβαση αυτή δεν αποσκοπεί στην προστασία της τέχνης, αλλά στην προστασία μιας δημοτικής αρχής που εκτέθηκε ανεπανόρθωτα από την ιδιωτική πρωτοβουλία. Όταν η πολιτεία αδρανεί, ο πολίτης έχει το ηθικό δικαίωμα —αν όχι το καθήκον— να φροντίζει τον δημόσιο χώρο.
Η προσπάθεια «ποινικοποίησης» ή πολιτικής εκμετάλλευσης του εθελοντισμού είναι μια πράξη μικροπρεπής. Αντί για καταγγελίες, ο συντηρητής και ο Δήμος θα έπρεπε να ζητήσουν συγγνώμη από τους δημότες για την πολυετή αδιαφορία τους και ένα μεγάλο «ευχαριστώ» από τον νεαρό εθελοντή που έκανε τη δουλειά που εκείνοι παρέλειψαν.
Η ιστορία και τα μνημεία μας ανήκουν σε όλους μας, όχι σε εκείνους που τα θυμούνται μόνο για να εξυπηρετήσουν επαγγελματικά ή πολιτικά συμφέροντα.
Και ένα τελευταίο κε ΕΙΔΙΚΕ… Με την δημόσια καταγγελία σας, η οποία πλέον(είναι ολοφάνερο) ενδύεται τον μανδύα της «διατεταγμένης υπηρεσίας» και όχι ως αγωνία για το έργο τέχνης, από πλευράς σας, το μόνο που επιτύχατε είναι να δημιουργήσετε έναν ανεπανάληπτο ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΥΤΟΜΑΤΙΣΜΟ, ανάμεσα σε αθώους ανθρώπους και να απαξιώσετε τον εθελοντισμό, μπερδεύοντας όλους και ιδίως τους νέους μας περί αυτού, με τον τρόπο που τον αγγίζετε.
