Το «Πουρί» της Πύλης: Η κρυμμένη όαση του Πορταϊκού, που δεν λύγισε ποτέ!!! Ξεκίνησαν τα πρώτα μπάνια…

Υπάρχουν κάποια μέρη που δεν τα ορίζει ο χάρτης, αλλά οι αναμνήσεις μας. Τοποθεσίες ριζωμένες βαθιά στην καρδιά, που μοσχοβολούν καλοκαίρι, εφηβεία και ανέμελα γέλια. Για την Πύλη, αυτό το μέρος είναι το «Πουρί».

Μια φυσική, καταπράσινη βάθη στην αγκαλιά του Πορταϊκού ποταμού, που για γενιές και γενιές λειτούργησε ως ο δικός μας, αυτοσχέδιος επίγειος παράδεισος. Η δική μας θαυμαστή, μοναδική πισίνα. Αν κλείσεις τα μάτια, μπορείς ακόμα να ακούσεις τον ήχο από τις βουτιές των παιδικών μας χρόνων. Τότε που οι μέρες του καύσωνα μας έβρισκαν πολλούς εμάς εκεί, κάτω από την ευεργετική σκιά των αιωνόβιων πλατάνων.

Το «Πουρί» δεν ήταν απλά μια όαση δροσιάς. Ήταν το σκηνικό των πρώτων μας φλερτ, των εφηβικών μας μυστικών, των υπόσχεσεων που δίναμε πως αυτό το καλοκαίρι δεν θα τελείωνε ποτέ. Ήταν το καταφύγιο των ημερών του καύσωνα, όπου το δροσερό, τρεχούμενο νερό του ποταμού, ξέπλενε κάθε έννοια και η φύση γύρω μας έμοιαζε με μια ζεστή, προστατευτική αγκαλιά. Τα τελευταία όμως χρόνια, η φύση και η μοίρα δοκίμασαν σκληρά αυτόν τον τόπο.

Το φονικό πέρασμα της κακοκαιρίας «Daniel» άλλαξε το τοπίο, ενώ η θλιβερή ασθένεια του έλκους των πλατάνων πλήγωσε ανεπανόρθωτα τους πράσινους γίγαντες που μας προσέφεραν για δεκαετίες ίσκιο και καταφύγιο. Πολλοί πίστεψαν πως η μαγεία χάθηκε για πάντα. Πως οι πληγές ήταν πολύ βαθιές για να επουλωθούν και πως το «Πουρί» θα έμενε απλά μια γλυκιά, μακρινή ανάμνηση σε παλιές φωτογραφίες.

Όμως, η ψυχή αυτού του τόπου αποδείχτηκε πιο δυνατή από τα στοιχεία της φύσης και τις αρρώστιες. Δεν σβήνει έτσι εύκολα η ομορφιά όταν είναι ποτισμένη με τόση αγάπη. Την πιο όμορφη απάντηση τη δίνουν πάντα τα ίδια τα παιδιά.

Πριν από λίγες ημέρες, νεαρά παιδιά της περιοχής —αντίγραφα δικά μας από μια άλλη εποχή— κατηφόρισαν και πάλι το γνωστό μονοπάτι. Με την ίδια ανυπομονησία στα μάτια, την ίδια ορμή και το ίδιο καθαρό γέλιο, βούτηξαν στα γνώριμα νερά για το πρώτο τους μπανακι για φέτος το Καλοκαίρι!

Βλέποντάς τα, συνειδητοποιείς πως τίποτα δεν χάθηκε πραγματικά. Το «Πουρί» είναι ακόμα εδώ, ζωντανό και πεισματάρικο. Μπορεί το σκηνικό γύρω να άλλαξε, όμως η αύρα του παραμένει αναλλοίωτη. Το φονικό πέρασμα του «Daniel» και η πληγή του έλκους των πλατάνων λύγισαν τη φύση, αλλά απέτυχαν να λυγίσουν την ψυχή του τόπου.

Τέτοια μέρη, που αποτέλεσαν σε αλλοτινές εποχές το πρώτο, αυθεντικό «σχολείο» όπου όλοι μας μάθαμε να κολυμπάμε και να αγαπάμε το ποτάμι, κουβαλούν έναν κοινωνικό ρόλο που καμία καταστροφή δεν μπορεί να ακυρώσει.

Η σκυτάλη της ανέμελης νιότης παραδόθηκε στην επόμενη γενιά, αποδεικνύοντας πως όσο υπάρχουν παιδιά που αναζητούν τη δροσιά και την περιπέτεια στα νερά του Πορταϊκού, αυτή η όαση δεν πρόκειται να σβήσει ποτέ.

Το καλοκαίρι στην Πύλη έχει ακόμα τη δική του, μοναδική διεύθυνση.