Το Μηδέν που Κυοφορεί…

Το ξύλο δεν είναι σταυρός,

είναι η γεωμετρία της υπομονής.

Σήμερα ο χρόνος λυγίζει στις γωνίες των δρόμων,

εκεί που η μυρωδιά της βροχής μπερδεύεται

με το αρχαίο πένθος των ανθισμένων δέντρων.

Δεν πενθούμε το τέλος.

Πενθούμε την παύση ανάμεσα στις λέξεις,

το κενό ανάμεσα στα βήματα της πομπής,

το «γιατί» που έμεινε μετέωρο στον αέρα

σαν σκόνη από λιβάνι.

Η σιωπή είναι η μόνη γλώσσα που αντέχει το Φως.

Κάτω από το βαρύ βελούδο του Επιταφίου,

δεν κοιμάται ένας Θεός,

αλλά η ίδια η ελπίδα που παίρνει μια ανάσα βαθιά

πριν την έκρηξη της Κυριακής.

Όλα είναι μια προετοιμασία για το Θαύμα:

το σκοτάδι που δεν φοβάται να είναι σκοτάδι,

η πληγή που δέχεται να γίνει πηγή.

Ιωάννα Χαρμπέα κοινωνιολόγος/ συγγραφέας