Το Σάββατο, 21 Φεβρουαρίου 2026, ο Σύνδεσμος Γονέων και Κηδεμόνων Ελληνικών Σχολείων της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Χόλμντελ του Νιου Τζέρσεϊ, διοργάνωσε το ετήσιο Αποκριάτικο Γλέντι στο Grand Marquis στο Old Bridge, μια βραδιά γεμάτη όχι μόνο μουσική και γέλιο, αλλά και νόημα.
Οικογένειες, παππούδες και γιαγιάδες, ενορίτες και φίλοι συγκεντρώθηκαν για να γιορτάσουν μαζί τις Απόκριες. Τα παιδιά έτρεχαν ενθουσιασμένα ανάμεσα στα τραπέζια. Οι γονείς χαιρετούσαν ο ένας τον άλλον θερμά. Οι παππούδες και οι γιαγιάδες παρακολουθούσαν με ήσυχη υπερηφάνεια. Κάτω από την εορταστική ατμόσφαιρα υπήρχε κάτι βαθύτερο, μια κοινή κατανόηση ότι η ελληνική ταυτότητα ευδοκιμεί όταν η πίστη, η παράδοση και η κοινότητα προχωρούν δίπλα-δίπλα.
Από την ώρα του κοκτέιλ καλωσορίσματος και τις προσεκτικά οργανωμένες λαχειοφόρους αγορές μέχρι την επίσημη προσευχή που κυριάρχησε στη βραδιά, το Γλέντι έφερνε χαρά και πρόθεση. Καθώς οι Ορθόδοξοι πιστοί προετοιμάζονται για την είσοδο στη Μεγάλη Σαρακοστή, ο εορτασμός ήταν ιδιαίτερα σημαντικός, μια υπενθύμιση ότι στην παράδοσή μας, η γιορτή και η περισυλλογή δεν είναι αντίθετα, αλλά συνεργάτες.
Στο μήνυμά του προς την ενορία, ο Αρχιμανδρίτης Αυγουστίνος Ψωμάς υπενθύμισε στους παρευρισκόμενους ότι η Απόκριες είναι κάτι περισσότερο από εορτασμός· είναι μια στιγμή για να ευχαριστήσουμε και να προετοιμάσουμε την καρδιά για ανανέωση.
«Εκδηλώσεις σαν κι αυτή είναι πολύ περισσότερα από εορτασμούς», έγραψε. «Είναι εκφράσεις αγάπης, θυσίας και ενότητας που ενδυναμώνουν τη ζωή της ενορίας μας και θρέφουν τις καρδιές των παιδιών μας».
Τα λόγια του αντηχούσαν σε όλη την αίθουσα. Καθώς η Εκκλησία καθοδηγεί απαλά τους πιστούς προς το ταξίδι της Σαρακοστής, συγκεντρώσεις όπως αυτή προσφέρουν στις οικογένειες την ευκαιρία να σταματήσουν, να επανασυνδεθούν και να ανανεώσουν μαζί την πνευματική τους δέσμευση.
Οι Απόκριες, που συχνά αποκαλούνται και η εποχή του ελληνικού καρναβαλιού, έχουν τόσο αρχαίες ελληνικές ρίζες όσο και ορθόδοξη χριστιανική σημασία. Προέρχεται από το από κρέας — «αποχή από κρέας» — η εποχή ξεδιπλώνεται μέσω των Προφωνών, της Κρεατινής και της Τυρινής, με αποκορύφωμα την Καθαρά Δευτέρα, την έναρξη της Μεγάλης Σαρακοστής.
Ενώ η μουσική και ο χορός σηματοδοτούν την εξωτερική χαρά της εποχής, το βαθύτερο μήνυμά τους είναι αυτό της ισορροπίας – εορτασμός σε συνδυασμό με ευγνωμοσύνη, εορτασμός σε συνδυασμό με πνευματική ετοιμότητα.
Αυτή η ισορροπία αντικατοπτριζόταν όμορφα καθ’ όλη τη διάρκεια της βραδιάς.
Η επιτυχία του Γλέντι κατέστη δυνατή χάρη στην αφοσίωση του Εκτελεστικού Συμβουλίου του Γυμνασίου-Παιδικού Σχολείου Κοίμησης:
Ελένη Κουφίδη, Πρόεδρος
Στεφανία Φωτεινή, Αντιπρόεδρος
Γεωργία Αραβαντινού, Γραμματέας
Μπιλ Μπούκο, Ταμίας
Στο μήνυμά της προς τις οικογένειες και τους υποστηρικτές, η Πρόεδρος Ελένη Κουφίδη μίλησε από καρδιάς.
«Αυτή η όμορφη γιορτή είναι κάτι περισσότερο από μια βραδιά μουσικής, χορού και χαράς. Είναι μια αντανάκλαση της αγάπης, της αφοσίωσης και του ισχυρού αισθήματος κοινότητας που περιβάλλει τα παιδιά μας και το σχολείο μας», έγραψε.
Αναγνώρισε επίσης τον ουσιαστικό ρόλο των οικογενειών, των χορηγών, των ενοριτών και των εθελοντών, εκείνων των ήσυχων πυλώνων που διασφαλίζουν ότι το Ελληνικό Σχολείο συνεχίζει να μεταδίδει όχι μόνο τη γλώσσα και τον πολιτισμό, αλλά και την ίδια την ταυτότητα.
Μία από τις πιο συγκινητικές στιγμές της βραδιάς ήταν η εμφάνιση των χορευτών της Ελληνικής Σχολής Κοίμησης. Το να παρακολουθείς τα παιδιά να ανεβαίνουν στο βήμα, ντυμένα με παραδοσιακές ενδυμασίες, ήταν σαν να βίωσες την κληρονομιά εν κινήσει.
Η ομάδα αρχαρίων — Χριστίνα Αλαήμο, Απόλλων Μπούκο, Κυρά Καρατζιά, Σταυρούλα Κουκούμη, Νίκο Κουκούμη και Εύα Λαμπρινό.
Ενδιάμεσοι χορευτές — Μαρία Αλαίμο, Αρετούσα Αραβαντινός, Διονύσιος Αραβαντινός, Τζόι Μπούκο, Νίκο Φωτεινός, Χριστίνα Κριμήτσος, Κατερίνα Λαμπρινός, Βαλεντίνα Βασιλάκη και Ηλιάνα Ζάγια.
Η ομάδα προχωρημένων — Zoey Anastasatos, RJ Bucco, Anthony Dyer, Σταύρος Φωτεινός, Alexandra Horkheimer, Δημήτρης Κουφίδης, Μαριάννα Κουφίδη, Μελίνα Παραμερίτη και Παναγιώτα Ρεξίνη.
Αυτές δεν ήταν απλές παραστάσεις. Ήταν ζωντανές επιβεβαιώσεις ότι η ελληνική γλώσσα, η ορθόδοξη πίστη και η παράδοση παραμένουν ζωντανές, όχι ως κειμήλια του παρελθόντος, αλλά ως δώρα που μεταφέρονται στο μέλλον.
Καθώς σερβιριζόταν το δείπνο και η πίστα γέμιζε, εμφανίστηκε η πιο όμορφη εικόνα της βραδιάς: παιδιά να χόρευαν δίπλα στους παππούδες και τις γιαγιάδες, γονείς να χειροκροτούν με γεμάτες καρδιά, φίλοι να αγκαλιάζονται καθώς η μουσική ακουγόταν σε όλη την αίθουσα.
Σε κοινότητες σε όλη την Αμερική, η διατήρηση της ελληνικής ταυτότητας δεν εξαρτάται μόνο από τα σχολεία ή τα ιδρύματα, αλλά και από στιγμές σαν κι αυτή, όταν η πίστη τιμάται, ο πολιτισμός βιώνεται και η επόμενη γενιά βλέπει την κληρονομιά της όχι ως κάτι μακρινό, αλλά ως κάτι που ενεργά γίνεται.
