Η υπόγεια πολιτεία…

Ένα παραμύθι της κοινωνιολόγου Ιωάννας Χαρμπέα

Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα όχι και τόσο μακρινό μέλλον, η Γη άρχισε να αλλάζει πρόσωπο. Ο ήλιος, που κάποτε χάριζε ζωή, έγινε τόσο καυτός που έκαιγε τις καλλιέργειες και έλιωνε την άσφαλτο.

Οι τρομεροί καύσωνες, οι ξαφνικές πλημμύρες, οι δυνατοί σεισμοί και η αποπνικτική μόλυνση της ατμόσφαιρας έκαναν τη ζωή στην επιφάνεια αδύνατη.Όλα ξεκίνησαν μια παράξενη νύχτα του Ιουνίου. Η ζέστη ήταν ανυπόφορη και στον ουρανό έλαμπε η «Πανσέληνος της Φράουλας», κατακόκκινη και επιβλητική. Ο Λούκας, ένας νεαρός μηχανικός, στριφογύριζε στο κρεβάτι του, ανίκανος να κοιμηθεί από τον καύσωνα.

Όταν τελικά τον πήρε ο ύπνος, είδε ένα όνειρο που θα άλλαζε τη μοίρα της ανθρωπότητας.Στο όνειρό του, το πάτωμα του δωματίου του άνοιξε στα δύο. Μέσα από τη γη βγήκε ένας μεγάλος, ευγενικός αρουραίος που φορούσε ένα μικρό καπέλο εργάτη και κρατούσε ένα φανάρι.«Μη φοβάσαι, Λούκας», του είπε ο αρουραίος με μια βαθιά, καθησυχαστική φωνή.

«Με φωνάζουν Τίμο. Η επιφάνεια φλέγεται, αλλά εμείς οι αρουραίοι ξέρουμε το μυστικό της επιβίωσης. Έλα μαζί μου».Ο Τίμο έπιασε τον Λούκας από το χέρι και τον οδήγησε βαθιά μέσα στις στοές της γης. Εκεί, ο νεαρός είδε έναν απέραντο, δροσερό κόσμο, προστατευμένο από την οργή της φύσης.«Εδώ κάτω η γη μας προστατεύει», του εξήγησε ο Τίμο. «Ο κόσμος σας αλλάζει, Λούκας.

Αντί να θρηνείτε για όσα χάθηκαν, πρέπει να προσαρμοστείτε. Φέρε τους ανθρώπους σου εδώ κάτω. Εμείς, τα ζώα του υπογείου, θα σας δείξουμε τον τρόπο».Όταν ο Λούκας ξύπνησε, το όνειρο ήταν τόσο ζωντανό που δεν έχασε χρόνο. Μάζεψε τους επιστήμονες, τους αρχιτέκτονες και τους ηγέτες του κόσμου και τους μετέφερε το μήνυμα του Τίμο. Η ανάγκη γέννησε τη δημιουργία.

Οι άνθρωποι κατάλαβαν ότι για να επιβιώσουν, έπρεπε να αλλάξουν ριζικά τον τρόπο ζωής τους. Έτσι χτίστηκε η Υπόγεια Πολιτεία.Χρόνια μετά, η πολιτεία αυτή είχε γίνει ένα θαύμα της τεχνολογίας και της ανθρώπινης προσαρμοστικότητας. Δεν ήταν μια σκοτεινή φυλακή, αλλά μια υπερσύγχρονη, πολυτελής μητρόπολη μέσα σε τεράστια, φωτεινά τούνελ. Οι δρόμοι είχαν αντικατασταθεί από αυτοκινητόδρομους όπου κινούνταν αθόρυβα αυτοκινούμενα οχήματα, χωρίς να ρυπαίνουν το περιβάλλον.

Ειδικά φωτιστικά συστήματα LED στους οροφές των σηράγγων προσομοίωναν το φως της ημέρας, την ανατολή και το ηλιοβασίλεμα, ενώ τα σπίτια ήταν ευρύχωρα, πολυτελή και εξοπλισμένα με την τελευταία λέξη της τεχνολογίας.Οι άνθρωποι ζούσαν πλέον εκεί, ασφαλείς από τους σεισμούς και το λιώσιμο της επιφάνειας. Μαζί τους ζούσαν και πολλά ζώα που είχαν εξημερωθεί ή είχαν βρει καταφύγιο στον υπόγειο κόσμο.

Κάθε βράδυ, στις μεγάλες πλατείες κάτω από τους τεχνητούς προβολείς, τα παιδιά μαζεύονταν γύρω από τους παππούδες και τις γιαγιάδες για να ακούσουν ιστορίες.«Παππού, πες μας πάλι για τον ουρανό!» φώναξε ο μικρός Άρης, κοιτάζοντας την πέτρινη οροφή του τούνελ.Ο παππούς Λούκας, γέρος πια, χαμογέλασε και χάιδευε μια μικρή κουκουβάγια που καθόταν στον ώμο του — ένα από τα ζώα που είχαν μάθει να ζουν στα φωτισμένα τούνελ.

«Ο ουρανός, παιδί μου, ήταν απέραντος και γαλάζιος», είπε ο παππούς με νοσταλγία. «Και υπήρχαν σύννεφα, σαν άσπρο βαμβάκι, που άλλαζαν σχήματα με το φύσημα του ανέμου. Και ο ήλιος… αχ, ο ήλιος στην αρχή ήταν ένας φίλος που μας ζέσταινε, πριν τον πληγώσουμε με τη μόλυνση».«Και δεν στεναχωριέσαι που ζούμε εδώ κάτω, παππού; Που δεν βλέπουμε ποτέ τον αληθινό ήλιο;» ρώτησε μια μικρή κοπέλα, η Μάγια.Τότε, μέσα από ένα άνοιγμα στον τοίχο, ξεπρόβαλε ο Τίμο, ο γερο-αρουραίος, που είχε γίνει ο αιώνιος σύμβουλος της πολιτείας.«Θα σας απαντήσω εγώ σε αυτό, μικροί μου φίλοι», είπε ο Τίμο, κουνώντας τα μουστάκια του.

«Η ζωή είναι σαν το ποτάμι. Όταν βρίσκει εμπόδιο, δεν σταματάει, αλλά αλλάζει πορεία. Η επιφάνεια της Γης ξεκουράζεται τώρα από τα λάθη των ανθρώπων. Εσείς όμως βρήκατε τη δύναμη να αλλάξετε, να προσαρμοστείτε και να επιβιώσετε. Αυτό είναι το μεγαλύτερο χάρισμα: να μην τα παρατάς ποτέ, όσες ανατροπές κι αν φέρει ο καιρός».Ο παππούς Λούκας έγνεψε καταφατικά.

«Ο Τίμο έχει δίκιο. Χάσαμε τον ουρανό, αλλά φτιάξαμε έναν νέο κόσμο, αδελφωμένοι με τη φύση και τα ζώα. Μάθαμε να εκτιμάμε την ασφάλεια, να μην μολύνουμε το σπίτι μας και να ζούμε με αγάπη. Η ζωή αλλάζει, και το να προσαρμόζεσαι σημαίνει να κερδίζεις το μέλλον».

Τα παιδιά κοίταξαν τα λαμπερά φώτα της Υπόγειας Πολιτείας και τα αυτοκινούμενα οχήματα που περνούσαν γλιστρώντας αθόρυβα. Μπορεί να μην είχαν δει ποτέ τον αληθινό ήλιο, αλλά ένιωθαν τη ζεστασιά στην καρδιά τους, ξέροντας ότι ο άνθρωπος, όταν θέλει, μπορεί να ανθίσει ακόμα και στα πιο βαθιά σκοτάδια της γης.