«Η κραυγή της θάλασσας»

Υπάρχουν νύχτες

που η θάλασσα δεν μοιάζει με νερό,

μα με σώμα ζωντανό

που αναπνέει μέσα στο σκοτάδι.

Ακουμπώ τα γυμνά μου χέρια

επάνω στα υγρά της τείχη

κι αφουγκράζομαι την παλιά της μουσική∙

ένα crescendo αλμυρό,

που ανεβαίνει αργά

από τα βάθη των ναυαγισμένων πόθων

ως τη μαυρίλα ψυχής

που χρόνια κατοικώ.

Τα κοχύλια σπασμένα στην ακτή

μοιάζουν με λέξεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ.

Κάποτε πίστεψα

πως ο έρωτας είναι θύελλα —

μα τώρα ξέρω:

είναι εκείνο το ανεπαίσθητο χάδι

που αφήνει ο αέρας

στον λαιμό ενός ανθρώπου

λίγο πριν χαθεί.

Κι εσύ.

Εσύ περπατάς ακόμη μέσα μου

όπως περπατά η σελήνη

επάνω στο κύμα:

χωρίς να το αγγίζει

κι όμως το μετακινεί ολόκληρο.

Η ομορφιά σου

δεν είχε τίποτα από αθωότητα.

Ήταν κάτι πιο επικίνδυνο∙

μια ήρεμη καταστροφή,

μια δροσιά πάνω σε πυρετό,

ένα φιλί που άνοιγε ρωγμές

στα πιο κρυφά μου τείχη

Κι όταν η θάλασσα κραυγάζει,

δεν φοβάμαι πια.

Γιατί έμαθα

πως κάθε άνθρωπος κουβαλά

ένα σκοτεινό βυθό

όπου πνίγεται η αγάπη

για να ξαναγεννηθεί ως ελπίδα.

Κι ίσως τελικά

να μην υπάρχει μεγαλύτερος έρωτας

από εκείνον

που επιβιώνει

ακόμη και μετά τη σιωπή.

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΙΩΑΝΝΑ ΧΑΡΜΠΕΑ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΑΠΟΣΤΑΓΜΑΤΑ ΨΥΧΗΣ